Kwiecień 2017

Do Łodzi zawitaliśmy 6 kwietnia, można powiedzieć, po drodze w góry. Aby oszczędzić naszym organizmom szoku, przenosząc się nagle z naszych nadmorskich wiosek w bieszczadzkie klimaty, postanowiliśmy jeszcze spotkać się z Wami w połowie drogi 🙂 Tak oto zawitaliśmy w znajome mury niedawno odnowionego Keja Pub, zaskakując nieco godziną przybycia właściciela – Krzyśka Zendeła, bowiem nie zdążył nawet pozbierać prania ;P pranie
To oczywiście żart, bowiem na zdjęciu widoczne są elementy wystroju tego klimatycznego miejsca, które Krzysiek idealnie odświeżył i dał nowe życie ratując jego reputację po poprzednim właścicielu. Sięgając kilka lat wstecz, możemy przytoczyć Wam historię o naszym pechowym w tym miejscu koncercie, na którym akustyk dał taki popis umiejętności, że był to jego ostatni występ w Kei. Na szczęście są to już tylko wspomnienia i przy obecnej formie pubu sytuacje niemożliwe do powtórzenia. Powtórzyła się za to sytuacja, że zainteresowanie koncertem było tak ogromne, że trzeba było nieźle przemeblować Keję aby wszystkich pomieścić. Na szczęście się udało i mogliśmy wraz z Wami chłonąć bardzo luźną atmosferę, jak się okazało wielu z Was wybierało się z nami w Bieszczady następnego dnia 🙂
lodz scena fot Paweł Partyka
zdj. Paweł Partyka

Po koncercie wyruszyliśmy w drogę, żeby podróż w Bieszczady rozbić na dwa krótsze etapy. Zanim jednak wyruszyliśmy, mieliśmy spakować cały sprzęt do Ciszobenca, więc Michał wybrał się po nasz samochód na parking by podjechać możliwie jak najbliżej drzwi celem ułatwienia pakowania. No ale nie mogło być normalnie ;P Po ok pół godzinnej nieobecności wreszcie się zjawił po raz kolejny udowadniając, że pośpiech nam nie służy, gdyż w całym tym zamieszaniu nie wziął ze sobą nawet komórki a co za tym idzie GPS’a. Ulice Łodzi po zmroku okazały się mylące dla bądź co bądź doświadczonego kierowcy, jak na złość gdzieś zapodziały się wszystkie posiadane mapy tego miasta i w dodatku nie było nawet kogo zapytać o drogę 😛 Taką oto wesołą przygodą żegnaliśmy się z Keją 🙂
Dziękujemy Łódź

Jedziemy w Bieszczady!
Aby w miarę dokładnie opisać Drugie, Wiosenne Spotkanie Ciszaków czyli Zlot w Ustrzykach Górnych (choć wiadomo, że trudno opisać takie wydarzenie słowami) musimy na wstępie wyjaśnić co to takiego, po co, dlaczego i komu to w ogóle potrzebne 🙂
Cofniemy się zatem do genezy pierwszego Zlotu który odbył się w grudniu 2016. Otóż w całym naszym cygańskim życiu (lub jak niektórzy ładnie nazywają: na artystycznej drodze) ze względu na zabójcze tempo często przeskakujemy z koncertu na koncert przemierzając setki kilometrów wzdłuż i wszerz całego kraju i niestety brakuje nam czasu by się po tych koncertach z Wami spotkać, porozmawiać troszkę dłużej, zwyczajnie nacieszyć po zejściu ze sceny tą wspólną chwilą. Pomyśleliśmy więc, że moglibyśmy spróbować stworzyć takie okoliczności, no a jak to w Ciszy bywa długo się nie zastanawialiśmy (co często przynosi różne skutki) i za słowami poszły czyny. Najważniejszym był wybór miejsca całej imprezy. Jako, że na muzyce to my może i mniej lub bardziej jeszcze się znamy to już na organizacji zlotów nie i tu z pomocą przyszli nasi serdeczni Przyjaciele Sebastian Skórka i Jacek Skórka :), którzy zgodzili się nasz Zlot zorganizować w swoim Zajeździe Pod Caryńską. Bardzo nas to ucieszyło, ponieważ wielokrotnie gościliśmy u chłopaków nie tylko z koncertami, czy też będąc w Bieszczadach przejazdem jako zespól, ale także indywidualnie. Oczywiście jako, że to wydarzenie miało być podziękowaniem dla Was za ogrom wsparcia jaki do nas płynie i aby było to coś więcej niż tylko zwykły koncert, wspólnie z braćmi postanowiliśmy zrobić imprezę dwudniową z mnóstwem atrakcji muzycznych oraz wszelakich. Radował nas fakt, że będziecie mogli odczuć wyjątkową gościnność, której my zawsze doświadczamy. Zawsze jednak gdzieś głęboko czuliśmy obawę, że ta nowa formuła naszego spotkania z Przyjaciółmi zespołu nie przypadnie Wam do gustu i na Zlocie będziemy bawić się sami z ekipą Zajazdu 😉 Stety okazało się tak, że zainteresowanych było więcej niż miejsc noclegowych w Zajeździe i już obawialiśmy się, że i tak znajdą się szaleńcy którzy przyjadą choćby mieli rozbić namiot w śniegu, ale spokojnie. Sebastian i Jacek to menadżerowie „nie z pierwszej łapanki” i specjalnie dla Was włożyli ogromny wysiłek aby dla każdego znaleźć nocleg gdzieś w okolicy.
Tak więc, opisując już w skrócie Pierwsze Zimowe Spotkanie Ciszaków:
Przede wszystkim ogromny wkład i zaangażowanie licznej ekipy Zajazdu, przepyszne jedzenie i cudowna gościna. Wystąpiliśmy dla Was dwukrotnie a razem z nami zagrali nasi muzyczni przyjaciele – Grzegorz Śmiałowski, Rafał Nosal, Tomek Lewandowski, Mariusz Dziob oraz Mariusz Czak a także – na stworzonej spontanicznie wolnej scenie – wielu innych. Było zimowe wyjście w góry, nocne śpiewanki i rozmowy do rana. Otrzymaliśmy ręcznie zdobioną gitarę autorstwa Krzysztofa Skubika. Był Anioł Szemkel stworzony przez Caryńskie Anioły 🙂 Co nas ogromnie cieszy zawiązało się między Wami wiele nowych znajomości. Tak oto Pierwsze Zimowe Spotkanie Ciszaków mogliśmy uznać za udane 😀
Udało nam się odgrzebać nawet kilka zdjęć 🙂

2534

Naturalnym było, zorganizowanie kolejnego, tym razem wiosennego zlotu 🙂 Jak to w sporcie „zwycięskiego składu się nie zmienia” tak więc oczywiście wydarzenie postanowiliśmy powtórzyć w tym samym miejscu. Chcieliśmy dopracować imprezę aby jeszcze bardziej Was zadowolić, ale zadanie to nie było łatwe. Już na samym początku nie ułatwiała nam tego pogoda, bowiem okazało się, że gdy byliśmy jeszcze w drodze, pierwsi uczestnicy powiadomili nas o śniegu padającym (w kwietniu!) w Bieszczadach  :O Tym samym można rzec zimowy zlot przeszedł płynnie w wiosenny 😉 Ustaliliśmy więc, że pod dachem przecież nie powinno padać czyli nie ma problemu 😉 Na powitanie dla każdego z uczestników Jarek Tao Gonzo przygotował prezent w postaci ręcznie malowanego na drewnie w kształcie serca anioła 🙂 Tym razem postanowiliśmy sami zainaugurować muzyczną część wieczoru. Na szczęście okazało się, że nie potrzebujecie żadnej rozgrzewki i od pierwszej piosenki przejęliście na swe gardła wszystkie wokalne kwestie. Zadanie to było dodatkowo utrudnione przez Michała, który nie zapowiadał utworów tytułami, jedynie lekko zarysował ich treść abyście nie zdążyli otworzyć ściąg z tekstami 😉 Daremny to był trud z naszej strony bowiem na zlot przyjechały osoby doskonale przygotowane i znające naszą radosną twórczość chyba bardziej niż my sami. Dusza się raduje, gdy można poczuć się na scenie tak swobodnie jak wtedy z Wami. Można zupełnie odpłynąć i nie przejmować się czy gdzieś się człowiek pomyli czy zapomni słów – wszystko wybaczycie a w razie potrzeby dośpiewacie za nas 🙂 Jeśli macie ochotę powspominać trochę (lub jeśli nie byliście a chcecie zobaczyć jak było) dzięki, jak zwykle na takie okoliczności doskonale przygotowanemu, Robertowi Mukowskiemu możecie wrócić na chwilę do tego koncertu:
Cisza Jak Ta koncert – II Zlot Ciszaków
Po nas na scenę postanowiliśmy zaprosić Artystę, którego piosenki są bardziej znane niż on sam 😉 Leonard Luther, bo o nim mowa, podczas występu przytoczył nawet historię jak kiedyś w pociągu zaśpiewał jedną z autorskich piosenek w towarzystwie, na co jedna ze słuchających pań powiedziała mu „Leonard lepiej to śpiewa” 🙂 Jak my to dobrze znamy… W końcu w Ciszy najbardziej rozpoznawalny jest zawsze Junek 😉 Koncert Leonarda przepełniony był humorem, ale też zadumą, słowa lekkie przeplatały się z tymi pełnymi mądrości. Zresztą możecie się przekonać sami:
Leonard Luther koncert – II Zlot Ciszaków
Świetnie wprowadził wszystkich zgromadzonych w śpiewankowy nastrój i zaraz po oficjalnej „scenicznej” części szybko przemeblowaliśmy z waszą pomocą dolną salę by, przy wspólnym, oświetlonym jedynie blaskiem świec stole, wszyscy chętni mogli pograć i pośpiewać co tylko dusza zapragnie.
spiewanki.jpg
zdj. Jarek Tao Gonzo
Aby nikt nie mógł się tłumaczyć, że nie śpiewa bo nie zna słów przygotowaliśmy specjalne śpiewniki będące zbiorem, naszym zdaniem „najśpiewniejszych” piosenek 🙂 Gitara wędrowała z rąk do rąk, zewsząd padały tytuły proponowanych pieśni i każdy mógł usłyszeć swoją ulubioną, gdyż gitarzystów było tylu, że jak nie jeden to drugi znał akurat „tę piosenkę”. Dopiero wczesnoporanna pora i przymus pobudki na górską wyprawę skłonił poniektórych uczestników do zakończenia wieczoru, choć byli też zawodnicy hardkorowi, którzy dzielnie walczyli podobno aż do śniadania ;P
Następnego dnia po śniadaniu, chętni (czyt. Ci którzy przeżyli nocne śpiewogranie) Zlotowicze udali się wg planu na kilkugodzinną wyprawę na szlak.

Ponad pięćdziesięcioosobowa grupa Ciszaków, pod kierunkiem naszych Bieszczadzkich Aniołów – Magdy i Gibona – przeszła szlakiem na Kolibę, przez mały i duży szczyt Połoniny Caryńskiej i zeszła szczęśliwie – po uszy w wiosennym błotku do Ustrzyk Górnych.

Pozostali regenerowali siły w zajeździe, ew. udali się na spacer po okolicy. Byli też tacy, którzy od samego rana złapali za gitary i nie pozwalali by choć na chwilę zamilkły śpiewy. Po powrocie naszych śmiałków ze szlaku, czekała na wszystkich nie lada uczta – dzik z rożna. Ekipa zajazdu z Jackiem na czele, w odpowiedniej oprawie częstowali Gości pyszną obiadokolacją.
jacek i dzik.jpg
Właśnie takie przywiązywanie uwagi do, wydawać by się mogło „szczegółów”, stanowi niesamowitą atmosferę tego miejsca. Po posiłku, ogrzaniu i w zasadzie po tym na co kto miał ochotę ;P nastąpiła wieczorem kolejna część muzyczna. Wystąpili dla Was Krzysztof Jurkiewicz oraz Czarek Rogalski czyli reprezentacja zespołu Słodki Całus Od Buby. Jurkiel znany jest z wnikliwej obserwacji rzeczywistości i mądrych, poetyckich tekstów przeplatanych niezwykłą dawką humoru, często prosto z życia wziętych sytuacji z iście teatralną prezentacją tychże. W końcu jest to Artysta na którego piosenkach wychowali się najstarsi członkowie Ciszy i nie wypominamy tu absolutnie wieku Krzyśkowi, jedynie podkreślamy Jego zdobyte wieloletnim scenicznym stażem doświadczenie 🙂 Na drugiej gitarze towarzyszył mu Czarek, na co dzień śpiewający basista (no i co Darku – można?! ;P) Słodkiego Całusa, idealnie uzupełniając harmonie wokali i gitar. Panowie pokazali też, że mają zdrowy dystans do własnej twórczości, kilkukrotnie obracając w żart drobne pomyłki Czarka (prztyczek w nos za autohejt redaktora ;P). Jurkiel dodatkowo spowodował uśmiechy na naszych ciszowych twarzach opowiadając o każdym z nas krótką anegdotę i podobno to nie prawda, że naszych imion uczył się na pamięć po drodze przeszukując internet 😉
jako ciekawostka – Michał pozwolił sobie na mały support, zapraszamy do obejrzenia:
SCOB koncert – II Zlot Ciszaków
Po ich występie i krótkiej przerwie na podłączenie się (co przy sześciu instrumentach i pięciu wokalach chwilę trwa a nad czym ubolewamy, ale niestety jest to konieczne abyśmy mogli zaprezentować choć odrobinę profesjonalny występ) zajęliśmy scenę. Drugiego wieczoru to Wy wybraliście co mamy zagrać tworząc swoisty koncert życzeń. Głośno odetchnęliśmy z ulgą gdyż na całe szczęście w głosowaniu wybraliście akurat te utwory, które jeszcze pamiętamy jak zagrać ;P co, trzeba przyznać, przy ponad 100 tytułach w ciszowym repertuarze ma nie lada znaczenie (a coraz młodsi to my nie jesteśmy ;D). Ten koncert był jeszcze bardziej luzacki niż poprzedni. Żadnego skrępowania ani tremy to wszystko zasługa atmosfery, która przypomina bardziej jam session z przyjaciółmi niż koncert.
Cisza Jak Ta drugi koncert – II Zlot Ciszaków
Po występie tak jak dzień wcześniej zaplanowaliśmy dla chętnych śpiewogranie i mimo iż większość mogła być zmęczona po górskich przechadzkach to chyba jednak z rozbiegu zostaliście aby jeszcze z nami na koniec pośpiewać znów do wczesnych godzin porannych. Rano przyszedł niestety czas na pożegnania, lecz już wtedy wiadomo było, że będziemy kontynuować nową tradycję takich spotkań z Wami. Podsumowując – Drugie, Wiosenne Spotkanie Ciszaków przerosło nasz oczekiwania. Przynajmniej w naszym odczuciu daliście nam mnóstwo radości i wzruszeń a pozakoncertowe bratanie się jest niezastąpioną wartością, nieporównywalną z jakimkolwiek, choćby najbardziej udanym koncertem. To dzięki Wam wiemy, że to co robimy liczy się nie tylko dla naszej zespołowej siódemki. Właśnie organizując taki zlot staramy się podziękować Wam za wsparcie i trwanie z nami, za dobre słowo po koncertach, na powtykanych za wycieraczkę zespołowego busa karteczkach i na stronach internetowych. Za to, że mamy dla kogo grać i tworzyć. Za umożliwienie zorganizowania obydwu zlotów w Zajeździe Pod Caryńską dziękujemy Jackowi i Sebastianowi w tym również za organizację oraz przebieg tej imprezy, ale przede wszystkim za serducho i ugoszczenie wszystkich Ciszaków po waszemu chłopaki; Paulinie za przepiękną oprawę i za to, że właściwie we wszystkim na tym i poprzednim wydarzeniu miała swój udział;

anioł
Całej ekipie zajazdu za zaangażowanie i ogrom pracy jaki wykonaliście w ciągu tych dwóch dni – chapeau bas 🙂 Jarkowi Tao Gonzo za trud włożony w to by każdy z uczestników mógł zabrać ze sobą swojego anioła; Artystom, którzy przyjęli nasze zaproszenie, Leonardowi, Krzyśkowi oraz Czarkowi; Wszystkim, którzy poza sceną stworzyli wielką, wspólną orkiestrę podczas nocnych śpiewanek; Magdzie i Gibonowi, za poprowadzenie najtwardszych zawodników zlotu przez górskie szlaki; Robertowi za wytrwałość i cierpliwość w rejestracji koncertów 😉 oraz każdemu z Was, który najmniejszym choćby gestem przyczynił się do tego by nasze spotkanie było takim jakim było 🙂

Początkowo termin „Ciszak” odnosił się do kogoś z zespołu, dziś my sami nazywamy tak każdego z Was. Dziękujemy Ciszaki za to, że jesteście.

publika.jpg

Na koniec wspominkowo dzięki uprzejmości Elwiry Sztorc, Jarka Gonzo oraz Roberta Mukowskiego kilka zdjęć ze Zlotu:
zyzytrufelmini2ilona2scenazyzy3darek2
mariolilona majkimini3junek


scob

wyprawa2wyprawawidokw gorach2w gorachszczyt lawkaszczyt 2szczytsniegna gorzegorypamiatkowe 2swiniakmariol soligrzaniecspiewanki mariol

 

Do zobaczenia ! ! ! ! !

pożegnaniezajazd

Aż dwa tygodnie potrzebowaliśmy by otrząsnąć się po dawce emocji jakiej doświadczyliśmy na Zlocie 🙂 Pora na nietypowy weekend a to dlatego, że na Poetyckie Piątki Pod Wieżycą do Sobótki zjechaliśmy się specjalnie na jeden tylko koncert po którym wróciliśmy do domów 🙂 U naszych Przyjaciół Kasi i Rysia gościliśmy niezliczone ilości razy, nie tylko z koncertami czy choćby organizując Poetyckiego Sylwestra, ale również czysto towarzysko – zawsze gdy tylko byliśmy w pobliżu. Nasz Junek także zawsze się cieszy z odwiedzin u Hektora, z którym znają się od szczeniaka. Chłopaki przy każdym spotkaniu uwalniają takie pokłady energii, że jeden i drugi śpią potem przez kilka dni 🙂 Tym razem było to spotkanie pt. „Trzej przyjaciele z boiska” 3 przyjaciele
chociaż na samym początku Hektor nie przejawiał zbytnio zainteresowania zabawą z Trufelkiem, stwierdzając zapewne, że ten nie tyle „nie chodzi w mojej wadze” co: „wydaje się być przedstawicielem zupełnie innego gatunku, może chomik?” hektor nie bawi sie z truflem
Poetyckie Piątki Pod Wieżycą to impreza cykliczna, mająca już swoją bogatą tradycję. Gospodarze oprócz znanych i zasłużonych Artystów scen Krainy Łagodności zapraszają na nią także tych, którzy dopiero chcą się dać poznać Słuchaczom. My najwidoczniej stanowimy osobną kategorię ;), gdyż w tej prestiżowej imprezie braliśmy udział po raz pierwszy. Jeszcze większą ciekawostką wydaje się fakt, że pomysłodawcą tych koncertów był nasz Michał, który przed kilkoma laty przekonał Gospodarzy, że na wzięcie udziału w takich wydarzeniach w tym pięknym miejscu znajdą się chętni. Na sam koncert schronisko pod Wierzycą zapełniło się mnóstwem spragnionych łagodnych dźwięków, zarówno nowych jak i troszkę już doświadczonych, Słuchaczy. soboka zza kulis
Jak widać na zdjęciu nie mogliśmy się zdecydować czy wyjść do Was odważnie czy schować się w drugiej części sali, więc zostaliśmy gdzieś pomiędzy ;P Niesamowitej atmosfery nie dało się zgasić wraz z końcem naszego występu i dźwięki gitary płynęły aż do późnych godzin nocnych, mimo iż, jak sami kiedyś usłyszeliśmy „kto to widział żeby w schronisku grać na gitarach?!” 😀
Dziękujemy Sobótka

Restauracja Tequila w Rumii specjalizuje się w eventach spod znaku przyjęć weselnych, komunii, imienin itp. Właściciel Arek Śmiarowski wraz z żoną Basią chętnie organizują także różne koncerty. – nas zaprosili już po raz czwarty. Ostatnio bardzo często grywamy w okolicach trójmiasta tym bardziej cieszy nas fakt, że jeszcze nie macie nas dosyć i tak licznie przychodzicie z nami pośpiewać 🙂 Być może niektórzy z Was byli już gośćmi na jakimś weselu organizowanym w Tequili i powróciły wspomnienia bowiem nie trzeba było specjalnie Was namawiać do wspólnego śpiewania 😉

rumia scenarumia miniusrumia mariolrumia majkirumia juno 2rumia ilona

Choć może tego nie widać na zdjęciach, gdyż autor Marcin Kuptz wyraził na nich nas w bardziej artystycznej formie, koncert upłynął nam relaksacyjnie. Naładowaliśmy tym samym baterie przed ważnym dla nas wydarzeniem, które miało nastąpić w późniejszej części tego weekendu, czyli pisaniem materiału na nową płytę (!). Tak Drodzy Państwo, jest to niezwykle złożony i długotrwały proces i wymaga także Waszego wkładu, w tym przypadku polega on na przekazaniu nam pozytywnej energii oraz zapału do pracy. Zobrazować to możemy w sposób bardzo prosty: jeśli będziemy zdołowani – powstaną smutne piosenki o wszelakich nieszczęściach; jeśli spowodujecie radość w naszych sercach – wręcz przeciwnie 😉 Ku naszej uciesze przeważały emocje zdecydowanie pozytywne, tym samym jeśli, na najnowszej płycie pojawią się jakieś ballady to na pewno będą miały pozytywny przekaz, nawet gdyby jego odnalezienie nastąpić miało dopiero po 254 odsłuchaniach ;P Z Tequilą za każdym razem wiąże się jeszcze inna przyjemna, choć może z pozoru trywialna sprawa – składanie sprzętu możemy zostawić sobie na rano 🙂 Tak więc pakowanie zaczęliśmy skoro świt o 12 gdy na sali była już Pani zajmująca się przygotowaniem jej do jakiejś imprezy, wszędzie było pełno wszelakich ozdób między innymi balony na hel… hehehe… no cóż jak się łatwo domyślić wzięliśmy jeden taki balon na pamiątkę, zresztą zobaczcie sami:

Szemkhel 🙂

dziękujemy Rumia.

Do klubu Akcent w Grudziądzu wróciliśmy po 2 latach. Wygląd sali może być nieco mylący, bardziej by pasowały tu zespoły które do oprawy scenicznej wykorzystują lustrzane kule podwieszane pod sufitem, lasery i stroboskopy ale to tylko pozory ;P Szybko doszliśmy do porozumienia z Panem oświetleniowcem, który zamienił wnętrze klubu na klimatyczne, skąpane w kaskadach świateł miejsce. Namiastkę tej atmosfery uwiecznił na zdjęciach Sławomir Krajewski grudziadz scena niebieskigrudziadz scenagrudziadz scena czerwonygrudziadz majkigrudziadz uklon
Po koncercie zaprosiliśmy naszego Przyjaciela Jurijego na krótką pogawędkę, by powspominać stare czasy, jak to się życie zmieniło i w ogóle o sensie istnienia ;P – zeszło nam lekko do ok 2 w nocy… No cóż jak już pisaliśmy, bardzo rzadko zdarzają się sytuacje, gdy nie musimy dnia następnego jechać do kolejnego odległego miasta, więc mogliśmy sobie na tę odrobinkę szaleństwa pozwolić.
Dziękujemy Grudziądz.


Dłutówek
to miejsce, które darzymy wyjątkowym sentymentem. Do Chaty M. zostaliśmy zaproszeni przez Marcina Kuczkowskiego po raz pierwszy w 2012r. na prywatny koncert dla jego znajomych. Gdy dotarliśmy na miejsce nie mogliśmy uwierzyć w to co zobaczyliśmy, Marcin wraz z rodziną i przyjaciółmi zbudowali pod Łodzią chatę na wzór górskiego schroniska! Bardzo nam to miejsce przypadło do gustu i wracaliśmy tu często, gdy tylko byliśmy w pobliżu, Marcin chętnie nas gościł. To tu przed dwoma laty zaszyliśmy się by pracować nad utworami na płytę Więcej Milczenia, także tym razem postanowiliśmy pójść sprawdzoną ścieżką i na 2 dni to miejsce zaadaptować na nasze przedmajówkowe centrum dowodzenia 🙂 Po zrobieniu zapasów, Junek w tym czasie dzielnie pilnował auta jun.jpg

dotarliśmy w końcu do Chatki i od razu rozpaliliśmy ogień, gdyż pogoda była co najmniej nieadekwatna do pory roku a jak wiadomo w rękawiczkach, trudno się gra na instrumentach ;P
Rozpakowanie sprzętu jak widać nie musi być nudne:

Na wesoło 😀

najwidoczniej Mateuszowi Akcent został w pamięci nie tylko ze względu na wczorajszy koncert ;P
Gdy już zaaklimatyzowaliśmy się odpowiednio mogliśmy rozpocząć pracę.

dlutowek ogien
dlutuwek wewnatrzdlutowek z gorydlutowek junodlutowek piec
Tak jak oczekiwaliśmy, klimaty schroniskowe spowodowały, że nowe pomysły przychodziły z lekkością. Z utęsknieniem patrzymy już w przyszłość nie mogąc się doczekać kiedy będziemy mogli Wam te nasze najmłodsze dzieła przedstawić, a musimy przyznać, że nowa płyta zapowiada się bardzo różnorodnie 🙂 Po godz 3 w nocy stwierdziliśmy, że chyba na dziś już wystarczy tego tworzenia, w końcu nazajutrz gramy koncert, pora iść spać 😀 Rano gdy byliśmy już po śniadaniu przyjechał do nas Gospodarz z synami Adamem i Maćkiem by przygotować Chatkę na przyjazd Gości.
ognisko
Na zdjęciu Marcin buduje konstrukcję, dzięki której będzie można nad ogniskiem upiec sobie coś pysznego prosto z  rożna 🙂 A oto rezultat
ognisko gotowe

Z powodu niespodziewanie ogromnego zainteresowania wydarzeniem obawialiśmy się trochę jak w domku pomieścić ok 100 chętnych tym bardziej, że pogoda, wbrew pozorom
dlutowek niebodlutowek juno zabawa
nie dawała możliwości wysłuchania koncertu z zewnątrz. Zresztą już podczas próby doświadczyliśmy tych arktycznych warunków gdy mroźny wiatr atakował z każdej strony
dlutowek proba
i trzeba było coś wykombinować byśmy nie zamarzli w takcie koncertu a że potrzeba matką wynalazku zespól dosłownie rozwinął żagle ;P
kotarka
Do końca też nie wierzyliśmy, że będzie Was aż tyle w końcu całkiem niedawno graliśmy w Łodzi więc wydawało nam się, że troszkę Was już znudziliśmy a po drugie był to już przecież długi weekend majówkowy i pewnie pojechaliście gdzieś do ciepłych krajów :D. Gdy jednak przychatkowy parking zaczął się zapełniać autami
dlutowek parking

było już pewne że prognozy odnośnie frekwencji się spełnią – zapewne byliście ciekawi tego tajemniczego miejsca 😉 Gdy zaczęliśmy grać temperatura na zewnątrz osiągnęła już swoje absolutne minimum, jedynym źródłem ciepła było dla nas Wasze gorące przyjęcie 🙂
dlutowek sluchaczena scenie
Poczuliśmy się w Waszym gronie na tyle swobodnie, że zaryzykowaliśmy nawet zagranie nowego utworu, który powstał raptem parę godzin wcześniej a którego jeszcze nikt z nas dokładnie nie pamiętał, no ale chyba jakoś wyszło albo jesteście bardzo wyrozumiali i wybaczyliście nam pomyłki 😉 Po koncercie pognaliśmy szybko do ogniska by nadrobić stracone celsjusze i zanim wyruszyliśmy z powrotem do domów usłyszeliśmy od wielu z Was wiele miłych słów i superlatyw odnośnie tego wspaniałego miejsca. Cieszymy się, że wraz z Marcinem udało się Was czymś nowym zaskoczyć 🙂 Dziękujemy Dłutówek.

 

Marzec 2017

Marcową trasę czas zacząć! 🙂 Od razu pechowo: z przyczyn prywatnych nie mogła z nami pojechać na ten weekend Ilona, więc musieliśmy zagrać dla Was jako kwintet. Na początek Poznań w klimatycznym Domu Harcerza.
Niestety po drodze przydarzył nam się mały wypadek, po którym ciszobenc zdaje się osiwiał ze stresu
poznan auto zlom
mianowicie potrąciliśmy jednego z Żółwi Ninja – oto co tylko po nim pozostało:

poznan-misa.jpg
składając hołd poległemu Mateusz wykonał improwizowany rapsod na jego skorupie:

Teenage Mutant Ninja Turtle Shell

Tak na prawdę to Mateusz postanowił poszerzyć swoje instrumentarium o Handpan i obiecał zaprezentować go Wam gdy tylko opanuje ten niezwykły instrument (jak widać i słychać na filmiku, już jest prawie gotowy) 🙂
Grając 140 koncertów rocznie, wiele z nich w stolicy Wielkopolski, nie chcemy popadać w rutynę i staramy się urozmaicać naszym Przyjaciołom Słuchaczom spotkania z nami. Dlatego postawiliśmy właśnie na stworzenie odpowiedniego klimatu dla Naszych Gości i koncert odbył się pod hasłem „świeczkowo” 🙂 zresztą nie pierwszy raz właśnie w tym miejscu, pamiętacie chociażby koncert w grudniu 2016?

https://www.youtube.com/watch Bo Tak Was Kochamy

Jak było tym razem uwiecznił Michał Romanowicz:
poznan 5
poznan 9
poznan 7poznan 6poznan 4poznan 3poznan 2poznan 1
także nasz Michał postanowił nakręcić co nieco zza perkusji, (skoro nie gra to chociaż taki z niego pożytek ;P)

Zostanę za perkusją

zdjęcia robił również Bart Kucharski
Poznan michal kreci
poznan uklon
Dziękujemy Poznań

Następnego dnia wyruszyliśmy do Pasterki. Podróżując po całej Polsce, wyrobiliśmy sobie karty stałego klienta już chyba na każdej stacji paliw, pracownicy witają nas serdecznie, pytają co nowego słychać a my każdego znamy z imienia i nazwiska 😉 Tym samym sądziliśmy, że i asortyment nas już nie zaskoczy, myliliśmy się…
stacja bron
W schronisku Pasterka 2 tygodnie wcześniej zagraliśmy z okazji biwaku N.P.M. tym razem koncert odbył się w ramach festiwalu Pasterskie Anioły. W roli konferansjera Wojciech „Hela” Heliński,
pasterka wojtek
który prowadził również festiwal Interfolk w naszym rodzinnym Kołobrzegu.
Wraz z nami zagrali Nieznośna Lekkość Bytu
pasterka nieznosna lekkosc bytu
oraz Basia Beuth z Zespołem
pasterka bibi
Basia, oprócz tego, że zaprezentowała swój autorski program w ramach występu (jak zwykle świetnego), prowadziła tego dnia również warsztaty wokalne (może gdybyśmy przyjechali odpowiednio wcześniej, zespół wysłałby na przymusowe doszkolenie basistę ;P). Niektórzy z uczestników festiwalu, w ramach poprawy nie tyle umiejętności co odwagi wokalnej woleli jednak wspomagać się elementem baśniowym 😉 Podobnie jak poprzednim razem, nasz koncert wypadł już bardzo późno tym bardziej ucieszyliśmy się ze Słuchaczy, którzy wytrwali by posłuchać i pośpiewać z nami. W drodze powrotnej ledwo uniknęliśmy kolizji z głazem, który jak nic się na nas czaił za zakrętem 😉 pasterka kamien
Gdyby się nie udało zostalibyśmy tu już na zawsze, zostawiamy tu jednak nasze serca
pasterka rip 2
Dziękujemy Pasterka

Na miejsce koncertu we Wrocławiu wybraliśmy Ośrodek Działań Twórczych Światowid. Sala koncertowa w tym obiekcie znajduje się na 3 piętrze, więc łatwo się domyślić, że perspektywa wnoszenia sprzętu nie jest zbyt wesoła. Ku naszej radości do dyspozycji była winda co dostarczyło nam nie lada rozrywki 🙂
wroclaw szyb
wroclaw winda zyzy
Oprócz sprzętu, do rozstawienia mieliśmy jeszcze świeczki, gdyż chcieliśmy powtórzyć klimat z Poznania. Chętnie pomogła nam w tym mała Wiktoria
wroclaw wiktoria
my w tym czasie zajęliśmy się przeglądaniem ofert restauracji w celu zamówienia obiadu
wroclaw zamawiane
(taki podział obowiązków) 😉
Żeby spalić obiad zabraliśmy się za ćwiczenia fizyczne pt. ustawianie 120 krzeseł.
(podczas gdy nasze Futrzaki ćwiczyły leżenie synchroniczne w garderobie)
wroclaw psy
Tym razem ustawiliśmy krzesła również na scenie dla nas by jeszcze bardziej podkreślić siedząco – świeczkowy klimat koncertu.
wroclaw scena
Jak to wyglądało w trakcie naszego występu, uwiecznił Bart Kucharski
woclaw 1

wroclaw koncert

Trufelek jako stary, zmęczony życiem bluesman, czekał cierpliwie aż skończymy by wracać już do domu na zasłużony odpoczynek 😉

wroclaw blues

Dziękujemy Wrocław.
Do zobaczenia za tydzień!

Z okazji dnia kobiet postanowiliśmy zagrać w Bydgoszczy. Z racji, że jest to wyjątkowy dzień to i miejsce musiało być wyjątkowe, idealnie wręcz wpasowała się restauracja/hotel Zatoka u naszych Przyjaciół Ani oraz Janusza, miejsce dobrze nam znane i uwielbiane. Wyjątkowo też koncert wypadł w środę, więc weekend nam się delikatnie rozciągnął 🙂 Zanim jednak spotkaliśmy się w pięknej Zatoce, reprezentanci zespołu w składzie Michał i Darek pojechali do radia PIK udzielić, jakże rzadko u nas stosowanego jako forma promocji, wywiadu (Przyjaciel Zespołu, Roman Leppert, umówił nas z panią redaktor Magdą Jasińską).
retransmisji możecie posłuchać pod tym linkiem:
wywiad w radio pik
Profesjonalizm pani Magdy sprawił, że nie przyzwyczajeni do takiej sytuacji muzycy mogli się rozluźnić a sama rozmowa była czystą przyjemnością. Dalej przyszło nam się zderzyć z kolejną nową sytuacją. Właściciele Zatoki bowiem uznali, że chcą wypróbować nowy układ sali i scenę ustawili w poprzek a nie jak to bywało przy okazji wszystkich zatokowych koncertów (nie tylko naszych bowiem miejsce to od dawna pełni rolę miejskiego przybytku kultury spod znaku muzyki na żywo) – wzdłuż sali.
bydgoszcz scena pusta
Jeśli chodzi o nas to mamy do Ani i Janusza pełne zaufanie więc przystaliśmy na tę propozycję (Cisza chętnie wydeptuje nowe, dotąd nieuczęszczane ścieżki) 🙂 i to był strzał w dziesiątkę, bowiem taki układ poprawił akustykę pomieszczenia i był bardziej korzystny dla słuchaczy także pod względem wizualnym. Tacy właśnie są Gospodarze, ciągle wychodzą naprzeciw oczekiwaniom Gości, nie spoczywając na laurach, organizują coraz więcej koncertów co chwilę poprawiając dzięki zdobytemu doświadczeniu ich jakość. Cieszymy się, że mieliśmy w tym swój mały udział 🙂 My – męska cześć zespołu nie mogliśmy sobie odmówić sprawienia przyjemności naszym Dziewczynom z okazji ich święta, kupiliśmy więc kwiaty 🙂
bydgoszcz scena kwiaty 2bydgoszcz scena kwiatybydgoszcz scena front
dla podkreślenia klimatu dodaliśmy też świeczki, ale dlaczego by nie pójść krok dalej? Chcieliśmy aby wszystkie obecne tego dnia Panie poczuły się wyjątkowo, po zejściu ze sceny wręczyliśmy więc każdej z Was symbolicznego tulipana 🙂 Jakże rożne były reakcje – od zaskoczenia, przez wstydliwość aż po zakłopotanie – co niektóre Panie miały już ręce zajęte pięknymi bukietami a tu jeszcze trzeba było przyjąć jednego od nas 🙂 Po koncercie już tradycyjnie czekała nas kolacja z ekipą Zatoki. Wieczór spędziliśmy na wesoło, wspominając poprzednie nasze wizyty w tym bajkowym miejscu, rozmawiając o zbliżającej się Yapie a także na wymyślaniu nazwy dla Zatoki jako miejsca gdzie można nie tylko skosztować pysznej kuchni (jak to w wykwintnej restauracji), przenocować w iście królewskich warunkach (jak to w hotelu), ale także przeżyć wzniosłe chwile, biorąc udział w koncertach a w przyszłości także innych wydarzeniach artystycznych (jak to w domu kultury). Takie jest to miejsce – swoiste 3 w 1 a dodając ogromne serducha Gospodarzy oraz ekipy Zatoki nasz obowiązkowy punkt na mapie Ciszowych wojaży.
Dzięki uprzejmości Roberta Mukowskiego, możecie obejrzeć fragment koncertu

Kołysanka Dla Joanny – Zatoka 2017

Dziękujemy Bydgoszcz.

 Następnego dnia, wyspani zjedliśmy pyszne śniadanko w towarzystwie Gospodarzy i ruszyliśmy męską częścią do Dębna. (No jak to „męską częścią” , zostawiliście dziewczyny?!) Otóż kiedy my (faceci) spędzaliśmy relaksujący wieczór w Zatoce, Ilona i Ola wzywane obowiązkami pojechały na noc do Gdańska. Dopiero na następny dzień mogły dołączyć do nas już w Dębnowskim Domu Kultury, dzielnie znosząc niedogodności związane z przymusową podróżą (i kto mówił „słaba płeć”?!). Na miejsce dotarliśmy przed umówionym czasem i już się nawet zaczęliśmy rozluźniać,
debno boisko
ale okazało się, że wszystko było już przygotowane, nawet obiad na nas czekał byśmy nie musieli tracić czasu na szukanie restauracji na własną rękę. Bardzo miłe zaskoczenie ze strony organizatora 🙂 Garderoba wyposażona była nawet w dodatkowe instrumenty, gdybyśmy chcieli poćwiczyć przed wyjściem na scenę 😉
debno gaderoba
(mimo, iż od dawna wiadomo, że Cisza nie zajmuje się tak prozaicznymi rzeczami jak ćwiczenia czy próby czego efekty są widoczne i słyszalne na koncertach ;P)
Koncert odbył się pod hasłem Dnia Kobiet, więc i oprawa musiała być odpowiednia
debno scena sala
debno sala
Jako, że dzień wcześniej faceci wykupili wszystkie kwiaty w promieniu 100 km na panie czekał tym razem słodki poczęstunek oraz lampka wina. Niestety nie będziemy w stanie określić czy to przewaga płci pięknej czy właśnie element baśniowy sprawił, że szczególnie nie trzeba było namawiać zebranych do wspólnego śpiewania 🙂
debno koncertdebno widowniadebno uklon zdj Michał Cholewiński
Za zaproszenie, podjęcie, oprawę oraz zdjęcia dziękujemy Michałowi Cholewińskiemu.
Dziękujemy Dębno.

Przybyliśmy do Siedlec z potrzeby serca. Z chęci a wręcz obowiązku pomocy potrzebującym. W naszym odczuciu jest wiele prawdy w powiedzeniu „tyle jesteś wart ile dasz z siebie drugiemu człowiekowi” takiego samego zdania byli także: MOW w Wojnowie, zespoł Hades i zespół Przyjaciele oraz chór Voci Cantati bowiem w tym właśnie zacnym gronie znaleźliśmy się piątkowego wieczoru, współtworząc koncert charytatywny dla Renaty Orłowskiej. Tym razem musieliśmy troszkę się pośpieszyć z ustawieniem na scenie, z racji ilości wykonawców, no ale cóż zrobić jak po drodze znajduje się, no właśnie… siedlce piano.jpg
W całym tym pośpiechu akustycy z niezwykłym rozmachem omyłkowo poustawiali mikrofony
siedlce darek
chociaż kto wie, może to była celowa prowokacja… ;P
Po przygotowaniu sprzętu, zwolniliśmy scenę by pozostali wykonawcy mogli się zainstalować a my pośpiesznie udaliśmy się na obiad do pobliskiej Brofaktury siedlce brofaktura
korzystając z okazji pozwoliliśmy sobie na małą degustację miejscowych chmielowych specjałów
browarki
i mogliśmy wrócić by posłuchać pozostałych wykonawców
siedlce hades
HADES

siedlce przyjaciele
PRZYJACIELE

Renata Orłowska mimo tego, że cierpi na rdzeniowy zanik mięśni jest bardzo aktywna społecznie, zapraszamy na Jej bloga http://zaniczka.pl/

oto kilka zdjęć autorstwa Anny Harasim
siedlce 7siedlce 5siedlce 4siedlce 1
siedlce renata

Trzymamy mocno kciuki za Renatę i również w Jej imieniu – dziękujemy Siedlce!

Jedziemy do Konina na Wielkopolski wZlot Wędrowników 2017. Przejeżdżając przez stolicę napotkaliśmy niezwykły widok, stado żurawi wracających na wiosnę do kraju 😉
zurawie

Rzeczywiście aura za oknem zwiastuje najwidoczniej poprawę pogody, chyba po raz pierwszy tego roku, na pokładzie Ciszobenca można było usłyszeć „otwórzcie okno” ;>
Jako, że Cisza Jak Ta wywodzi się z drużyny harcerskiej, zawsze z sentymentem gramy właśnie dla harcerzy. Choć przeważnie w takich okolicznościach publiczność jest bardzo zróżnicowana wiekowo, tym razem była to zdecydowanie starsza młodzież, która od początku zasłuchana siedziała na karimatach, jednak pod koniec emocje wzięły górę i skończyło się, jak to zwykle u harcerzy, entuzjastycznie. Na miejsce koncertu organizator Michał Romanowicz wybrał hol gimnazjum nr 5 gdyż widocznie tylko to miejsce mogło pomieścić aż 400 osobową grupę słuchaczy.
konin scena pusta 2

Można powiedzieć, że Cisza wróciła do szkoły (albo za karę siedzi kozie)

konin garderoba
Mateusz jako człowiek niezwykle aktywny, nie tylko na muzycznym podwórku można by rzec „zjadł zęby” ;>, spełnia się również jako autor artystycznych zdjęć
konin malowanie
na dodatek wymyśla dla nas na poczekaniu ciekawe rebusy
konin tablica zyzy
ciekawe czy odgadniecie hasło:

konin rebus

podpowiemy, że chodzi o fragment piosenki, zastanówcie się chwilę a tymczasem zapraszamy na fotorelację z samego koncertu, autorstwa Jarosława Zimniaka

konin 8konin 2konin 5konin 7konin 6konin 4konin 3konin 1

na deser jeszcze krótki wywiad z Michałem:
wZlot – wywiad z Michałem

Pora na rozwiązanie rebusu, oczywiście chodziło o fragment tekstu piosenki Ryszarda Rynkowskiego:

konin rebus rozwiazanie
;P

Dziękujemy Konin.

Koncert w Złocieńcu to nie lada gratka dla wykonawcy Krainy Łagodności. Jest to rodzinne miasto Krzysztofa Myszkowskiego – lidera, chyba najważniejszej grupy tego nurtu, Starego Dobrego Małżeństwa. Niezwykle było stanąć na tych samych deskach, poczuć ten nostalgiczny klimat.
zlocieniec sala
Wrażliwość na łagodne brzmienia wydaje się być wrodzoną cechą mieszkańców Złocieńca, ani przez chwilę nie poczuliśmy, że to już ostatni dzień weekendu i wszyscy myślami są już w pracy, wręcz przeciwnie. Na spokojnie, zasłuchani, przy stolikach dawaliście nam odczuć, że to co robimy na scenie jest dla Was nie mniej ważne, niż dokonania Legendy Gatunku. Fotorelację z tego koncertu możecie obejrzeć pod linkiem:

Złocieniec koncert

Zanim zabrzmiały pierwsze dźwięki bisowej Wyspy, Michał złożył hołd Mistrzowi wykonaniem razem z Wami utworu Makatka Ze Złocieńca z repertuaru SDM. Po tym wzruszającym wydarzeniu, czas porozjeżdżać się do domów, w przyszłym tygodniu weekend wolny, więc ładujemy baterie i do zobaczenia w stolicy 24 marca 🙂
Złocieniec – dziękujemy!

 

 

W czterokoncertową trasę Warszawa- Chełm- Rzeszów-Częstochowa ruszyliśmy smutni.
Na tę trasę właśnie zaplanowaliśmy celebrowanie 14 roku współtworzenia poetyckich światów w zespole Cisza Jak Ta. Tymczasem bezduszna służba zdrowia postawiła naszemu basiście – Darkowi ultimatum w stylu służby zdrowia: Albo robimy operację ortopedyczną teraz – albo nigdy.
W ramach kompromisu Darek musiał wybrać opcję „teraz” i zaległ w szczecińskim szpitalu
szpital
na przypadłość muzyków, która wcześniej położyła już na stół operacyjny takie tuzy jak Marylę Rodowicz czy Krzysztofa Krawczyka. Tym razem to nasz basista skazał się na wieczne pikanie w wykrywaczach metali, ale również na jakąś formę fizycznej nieśmiertelności zarazem 😉
My tymczasem ruszyliśmy w trasę z Maćkiem Trembowieckim, z którym mieliśmy już niegdyś przyjemność w zastępstwie Darka współpracować. Ten wulkan energii i uśmiechu jest zawsze świetnie przygotowany do koncertów, również jako zmiennik, a jego niezwykłą sceniczna ruchliwość (na co dzień jest podporą rytmu wystrzałowego składu zespołu Raggafaya) przez całą trasę budziła wesołość naszych Gości i Słuchaczy.
Rozpoczęliśmy w Warszawie. Po raz kolejny, dzięki uprzejmości Sławka Sobotki, mieliśmy przyjemność i zaszczyt spotkać się z Przyjaciółmi ze Stolicy w Sali Reduty Banku Polskiego. To zabytkowe i piękne w swej surowości miejsce w czasie wojny było areną straszliwych walk i miejscem wielu dramatów. Od kilku lat, za sprawą między innymi Sławka – stało się areną prezentowani kultury, również spod znaku Krainy Łagodności. Na nasze 14 urodziny przybyło mnóstwo osób, sala wypełniła się do ostatniego miejsca, a my zagraliśmy nietypowy koncert, będący chronologiczną muzyczną wędrówką po najważniejszych piosenkach ze wszystkich naszych 10 już płyt.
Bardzo wzruszający był to dla nas koncert. Skąpany w świetle kilkudziesięciu świec – z nich również powstał napis „14” pod Ciszakową sceną…
elwira 10
Sala pełna życzliwych nam i rozśpiewanych osób, mnóstwo kochanych dzieciaków oczekujących na Juna, którego ze względu na alergię naszego zmiennika na sierść nie mogliśmy tym razem zabrać… Najmłodsi wybaczyli 🙂 Choreograficzna niezwykłość Macieja im to podobno wynagrodziła 😀
Po koncercie Magda i Sebastian Pawełkowicz, stali Goście naszych nie tylko stołecznych koncertów, przy pomocy Jędrzej Molczyka, który jak zawsze uraczył nas własnoręcznie pieczonym chlebem – zaskoczyli nas wielkim tortem urodzinowym, którym podzieliliśmy się ze wszystkimi chętnymi 🙂
elwira 5 tort
elwira 4 tort
Mnogość życzeń, dobrych słów i emocji płynęła do nas tego wieczoru jeszcze szerszą falą, niż to zwykle bywa w Warszawie… nic tylko tonąć w takiej fali… Ale jeszcze lepiej na niej płynąć na oceany wrażliwości 🙂
Zdjęcia są autorstwa Barta Kucharskiego i Elwiry Sztorc – z serducha za nie dziękujemy 🙂

bart 1bart 2bartelwira 2elwira 3elwira 7elwira 6elwira 9elwira 8elwira 1

Następnego dnia wyruszyliśmy do Chełma. Mieliśmy już przed laty przyjemność wystąpić w plenerze tej uroczej miejscowości, Tym razem pierwotnie mieliśmy być gośćmi miejscowej Biblioteki, która jednak na tydzień przez koncertem postanowiła zmienić plany względem naszego w Chełmie występu…
Nie chcieliśmy jednak pozostawić naszych chełmskich Słuchaczy smutnymi z powodu naszego nieprzybycia, i za sprawą uprzejmości Wojtka Malawskiego, wystąpiliśmy na scenie Strzechy u Wojciecha. Miejsce, które Wojtek prowadzi od 27 już lat jest kolejnym naszym odkryciem na klubowo-restauracyjnej mapie Polski. Urządzone ze smakiem, obwieszona niezwykłą ilością pamiątkowych zdjęć występujących tu artystów… co tu dużo mówić – wystąpili tam wszyscy najwięksi Twórcy scen bluesowych, jazzowych i poetyckich w Kraju i nie tylko. Prawdziwym zaszczytem dla nas było także móc stanąć na tej scenie. Strzecha u Wojciecha to miejsce o atmosferze górskiego schroniska, z przepyszną kuchnią i doskonałym klimatem.
gitary.jpg
Ale przede wszystkim wypełnione serduchem i osobowością samego Wojtka, dla którego Strzecha jest drugim domem. I zarówno zespół, jak i goście Strzechy tak właśnie się tam czują. Ach, gdyby więcej takich miejsc mogło być na mapie naszego pięknego Kraju. I Takich Ludzi…
Nie mogło zabraknąć w tak małej odległości od Lublina naszych etatowych lubelskich Przyjaciół 🙂 !
Jak zwykle zjawili się wszyscy, wraz ze swoimi uroczymi pociechami… Marcel jak zwykle z gitarą, ale tym razem także z siostrzyczką 🙂 Po dzieciach najbardziej widać, jak ten sceniczny czas leci… 😉 ! Bardzo miło było nam również poznać przemiłe rezolutne i wygadane dzieciaki – Julię i Kajetana 8
Aż serce rośnie, jak się widzi zasłuchane młode buźki pod sceną 😉
Będziemy tęsknić za Wojciechową Strzechą i wrócimy tu na pewno nie raz 🙂 !
Zdjęcia autorstwa Krzysztofa Błaszczuka – dziękujemy serdecznie!

2675431

Nasz kolejny przystanek to ukochany Rzeszów. Od lat miejsce naszych najbardziej wyczekiwanych koncertów i najżyczliwszej rzeszowskiej Publiczności. Tym razem dzięki uprzejmości Sebastiana Stachurskiego – wystąpiliśmy nie w kameralnej Sali Turkus, ale w Sali widowiskowej WDK, która ma nie tylko doskonałą akustykę, ale i jest nieporównywanie wygodniejsza dla naszych Słuchaczy.
No i przede wszystkim – mieści ich wszystkich  🙂 !
Po raz kolejny bowiem Rzeszów nas nie zawiódł, i sala WDK wypełniła się Przyjaciółmi Ciszy 😀
Relację z tego koncertu zamieścił na swoim blogu niezawodny Irek Jarecki, prowadzący kultową audycją „Baza Ludzi z Mgły”, niech więc Jego, najbardziej obiektywna relacja, a także zdjęcia Irka i Dominiki staną się opisem tego koncertu 🙂
Od siebie możemy tylko dodać, że Rzeszów jak zwykle rozłożył nas na łopatki swą życzliwością i otwartością na naszą muzykę, a Maciek na basie dał czadu 😀
https://bazaludzizmgly

Na deser udaliśmy się do Częstochowy. Mimo ponad 800 zagranych razem koncertów i kilku w sumie wizyt w Częstochowie – po raz pierwszy mieliśmy okazję zaprezentować pełen, autorski koncert zespołu Cisza Jak Ta. Nasze wcześniejsze wizyty w tym mieście wiązały się bowiem głównie z imprezami harcerskimi i wybór piosenek pod te koncerty odbiegał zwykle od klasycznej, przekrojowej opowieści snutej słowami naszych pieśni.
Z Częstochową spotkaliśmy się w kameralnej Sali Gaude Mater, co po wielkich salach Warszawy i Rzeszowa okazało się nie tylko miłą odmianą, ale także pozwoliło na niezwykle bliski kontakt z Publicznością, której otwartość na nasze piosenki, niemal od pierwszych dźwięków koncertu nas nie tylko zaszokowała, ale także sprawiła, że ten zwykle trudny, ostatni koncert długiego koncertowego weekendu stał się dla nas ogromną przyjemnością. Te niedzielne koncerty zwykle dają się nam bowiem we znaki. Za nami już kilkaset kilometrów, mnóstwo emocji, wrażeń, przeżyć… przed nami – często całonocne powroty do domów w Gdańsku, Szczecinie, Kołobrzegu, Poznaniu, Krakowie…
A i Publiczność niedzielna zwykle bardziej jest myślami przy kolejnym dniu pracy, niźli to bywa w piątek czy w sobotę… Tym razem jednak Częstochowa dała nam tyle życzliwości i entuzjazmu, że poczuliśmy się jak w piątkowe popołudnie i na skrzydłach wracaliśmy do domów…
Zdjęcia dzięki uprzejmości Barta Kucharskiego
bart1bart2bart3

Dziękujemy Warszawo, Chełmie, Rzeszowie, Częstochowo, dziękujemy Maćku za godną i pełną pasji współtworzenia zmianę na gitarze basowej – tylko pozazdrościć Darkowi tak doskonale przygotowanego Zmiennika 🙂 !

(przyp. red. w dodatku z ogromnym poczuciem humoru ;P)

gruby ahmed

Ostatni weekend marca zahaczył nawet nieco o kwiecień 😉 Do zespołu drobnymi
kroczkami wraca Darek
gdynia pociag spacer
i możemy rozpoczynać ostatnią prostą w miesiącu. Na pierwszy ogień Dom Rzemiosła w Gdyni.
gdynia scena pusta

gdynia skladanie Ilona
Ilona uczy się rozkładać sprzęt za Darka 🙂

Koncert „taki sam jak żaden inny” bowiem postanowiliśmy zaprosić do udziału pewnego młodego, niesamowicie uzdolnionego Artystę. Paweł Ruszkowski, bo o Nim mowa, jest człowiekiem o ogromnym talencie zarówno wokalnym, instrumentalnym jak i kompozytorskim, namiastkę jego umiejętności mogliście poznać w utworze Ulice Miasta z płyty Ze Starej Szuflady. Do tego Paweł jest bardzo skromny, dlatego niemal wymusiliśmy na nim by zagrał swój (naszym zdaniem zbyt) krótki recital nie jako support, ale w formie wyróżnionej, środkowej części koncertu. Po reakcjach Słuchaczy widać było, że występ Pawła wywołał zachwyt nad Jego twórczością. W pełni zasłużenie, my od dawna zdzieramy Jego debiutancką płytę Ars Poetica w bencowym odtwarzaczu (polecamy się w tę płytę zaopatrzyć zanim wyczerpie się nakład!) 🙂 Do tego udało nam się wspólnie wykonać 2 utwory z Ciszowego oraz Szufladowego repertuaru a na bis Paweł dołączył do nas w utworze Dom, Który Moją Puentą.
zdj. Robert Mukowski
gdynia mukowski

gdynia gitarygdynia autografy
Dziękujemy Pawłowi za przyjęcie zaproszenia, liczymy, że uda się to jeszcze kiedyś powtórzyć i do zobaczenia w Muzycznym Świecie 🙂
Po koncercie dziewczyny udały się do swoich domów (uroki koncertów w swoim mieście 🙂 ) a chłopaki wyruszyli w podróż do końca nie wiadomo czy kosmiczną czy w czasie, bowiem nie udało się rozszyfrować co to za diabelska maszyna czekała w hotelu ;P

prysznic
Dziękujemy Gdynia.

W piątek wyruszyliśmy do miejscowości Bartoszyce po drodze jednak mieliśmy do wykonania pewną misję. Mateusz, z powodu wciąż zmniejszającej się przestrzeni życiowej, spowodowanej poszerzaniem swojego instrumentarium, zmuszony został do sprzedaży jednego ze swoich zestawów elektronicznej perkusji. W oczekiwaniu na nabywcę, na przydrożnym parkingu niektórzy postanowili spróbować sił w nowej konkurencji sportowej
Ilona na kulach
nie wiedzieć czemu następnego dnia ciągle było słychać „ale mam zakwasy” 😉

Gdy zajechaliśmy pod Bartoszycki Dom Kultury,
(najpierw focia ;P)
bartoszyce benc
(a tak wygląda robienie foci ;P)
focia
czekała na nas niespodzianka. Okazało się, że „coś się nie dogadaliśmy z dyrekcją” i scena była już przygotowana sprzętowo mimo iż planowaliśmy zagrać na naszym nagłośnieniu 😉 Żeby zawsze tylko takie nieporozumienia miały miejsce, spalibyśmy spokojniej i wiele z siwych włosów musiałoby zaczekać jeszcze kilka lat ;P W porozumieniu z panem akustykiem, skompletowaliśmy nagłośnieniowy misz-masz;
bartoszyce scena pusta
my na swoje barki (czyt. na Mariuszowe) wzięliśmy ujarzmienie dźwięku a pan akustyk mógł się skupić na oprawie świetlnej. Marzymy, by w przyszłości mieć na pokładzie własnego tzw. „świetlika”, czyli Mistrza Oświetlenia (CV chętni mogą wysyłać na adres mynieznamysienaoswietleniuamozety@małpa.pe-el ;P). W Bartoszycach zagraliśmy (jak udało nam się ustalić po 2 godzinach burzliwych debat) po raz trzeci, za każdym razem był to inny koncert gdyż w zupełnie odmiennych okolicznościach (raz dla harcerzy, raz z okazji Dnia Niepodległości a teraz najbardziej „nasz” z przekrojowym repertuarem). Bardzo miło było tu wrócić, no i nie mówimy jeszcze „żegnamy” lecz do zobaczenia!
Dziękujemy Bartoszyce.

Następnego dnia Suwałki. Przez krainę wielkich jezior nie mogliśmy przejechać nie napawając się choć odrobinę jej pięknem, choćby zza szyby samochodu ;P
woda2woda1
Nie, no naprawdę nie moglibyśmy sobie darować tak wiosennej pogody w tak uroczym krajobrazie więc jednak postanowiliśmy troszkę się powygłupiać…
nad jeziorem
i pozwiedzać…
suwalki zyzysuwalki band
bunkry 😀 U urodzonego przewodnika wycieczek Michała włączył się zmysł nakazujący mu poszerzenie u nas wiedzy na temat regionu, postanowił więc pokazać nam tutejszą atrakcję turystyczną, poniemieckie bunkry w miejscowości Mamerki z podobno 7 metrowymi ścianami z betonu. Rzeczonych „bunkrów nie ma ale i tak jest zaje…” jak mawiał filmowy Laska z Polski, były za to nie mniej atrakcyjne widoki.
bunkry 1bunkry 4bunkry 3hitler
miny
bunkry 2
Na tę wierze odważył się wejść Michał jednak wytrwał tam całe 6 i pól sekundy ponieważ konstrukcja odchylała się na boki o wartości co najmniej przerażające ;P
Gdy już dojechaliśmy do Pijalni Warki, gdzie miał odbyć się koncert, musieliśmy poczekać aż rozentuzjazmowany tłum zatańczy Belgijkę by móc zacząć wypakowywać sprzęt 🙂
belgijka
Koncert, pomimo drobnych problemów technicznych, możemy zaliczyć do bardzo udanych. Dzięki Waszemu zasłuchaniu, radości i wesołości granie było czystą przyjemnością. W dodatku dostaliśmy słodką niespodziankę i gdy już po koncercie zaskoczyliście nas zainteresowaniem przy stoisku z płytamisuwalki autografy
szybko okazało się co było prawdziwym powodem owej zbiórki ;P
Suwałki tort
za przepyszny urodzinowy tort własnej roboty dziękujemy Uli Masalskiej :*
Dziękujemy Suwałki.

Ostatniego dnia trasy przyszła pora na Zmianę Klimatu w Białymstoku. Miejsce do którego wracamy w ogromną chęcią, gdyż ma same plusy.
n=Nic dziwnego, że miejsce to obfituje w przeróżne wydarzenia:

bialystok plakat
Doskonała wręcz akustyka sali połączona z Waszym zawsze gorącym przyjęciem, sprawia, że nawet niedzielne koncerty mają w sobie ogromnego „pałera”. Z uśmiechem na twarzy można więc było zakasać rękawy i wziąć się do (nie ukrywamy – bardzo przyjemnej) roboty 🙂
bialystok Mini

bialystok sprzet.jpg

Trochę się obawialiśmy, że wczesna pora koncertu (godz 16) oraz przepiękna pogoda zniechęcą Was do zamknięcia się na 2 godziny w zaciemnionym lokalu, otoczonych murami oraz smutnymi dzwiękami. Zupelnie niepotrzebnie 🙂 Sala wypełniła się po brzegi a Wasz czynny udział w koncercie udowodnił, że Cisza bywa bardziej atrakcyjna niż piknik pod pięknym podlaskim niebem 🙂
IMG_1726.JPG
Dziękujemy bardzo Białystok, za tak przemiłe zakończenie tego ciężkiego i pełnego wrażeń miesiąca.

Darek Bądkowski:
-W tym miejscu pozwolę sobie na małą prywatę i chciałem za pośrednictwem niniejszego bloga podziękować moim Przyjaciołom z zespołu za pomoc w dochodzeniu do zdrowia. Za cierpliwość i dostosowanie logistyki trasy do wymagań jakie postawił przed nami mój stan zdrowia. Musicie wiedzieć, że mogłem na każdego z nich liczyć przy każdej czynności jaka mi sprawiała trudność, choćby takich jak ubieranie, wiązanie butów, robienie za mnie zakupów, noszenie bagażu, rozkładania sprzętu czy podanie jedzenia (obyło się bez karmienia – ręce mam sprawne ;P) W domu ogrom wszystkich obowiązków wzięła na swe barki moja dziewczyna – Ewa (KOCHAM CIĘ!!!) natomiast w trasie pomagała mi moja „druga patologiczna rodzinka” ;P – jeszcze raz dziękuję!

Luty

Pierwszy miesiąc jakoś szybko minął, walczymy więc dalej 🙂 Jedziemy do OLSZTYNA. Przy okazji prowadzenia niniejszego bloga, pokażemy Wam, jak życie w nieustającej podróży bywa kolorowe 🙂 Na dobry początek orzeźwiające doznania z samego rana, z właściwą dla tej firmy od lat konsekwencją, zapewnia PKP

lublin-pociag

Chyba każdy, kto ma wątpliwą przyjemność korzystania z uroków naszych linii kolejowych, może potwierdzić ich politykę grzewczą – albo gorąco jak w tropikach, albo wcale ;P  Na szczęście na myśl o spotkaniu z Wami serca same dają wystarczającą ilość ciepła, więc jak powiedział Pan Heniu na remoncie, wskazując palcem na krzywo położone płytki: „ale tu nie ma problemu” ;> Dalej będzie o spełnianiu marzeń. Jak wiadomo, każdy muzyk marzy o zapełnianiu stadionów i w wyobraźni wiele razy malował widownie z tysiącami szalejących fanów… Udało się! Zagraliśmy w amfiteatrze! Z tym że…

olsztyn-widownia

Jaki zespół taki amfiteatr 😛

Oczywiście nie należy brać tego na poważnie 🙂 w sali kameralnej Olsztyńskiego Amfiteatru im. Czesława Niemena zagraliśmy po raz trzeci, byliśmy więc spokojni o warunki tego miejsca. Także o publiczność byliśmy spokojni, w końcu Olsztyn to miasto muzycznie wychowane przez naszych przyjaciół z legendarnej grupy Czerwony Tulipan. Chyba ich sceniczne poczucie humoru udzieliło się i nam, bo koncert przebiegł w niemal kabaretowej atmosferze, no ale kto powiedział, że piosenka poetycka musi zawsze być na poważnie 🙂 Na potwierdzenie zdjęcie zrobione przez Mariusza… wprost z widowni… w trakcie grania bisu…
olsztyn-scena-bis
Tego wieczoru w Olsztynie pojawiły się także Puckie Anioły, czyli Gosia i Robert Mukowscy,

olsztyn-scena-aniol

którzy specjalnie na ten koncert przejechali niemal 250 km tylko po to, by pomóc nam przy koncercie i wrócić do domu. Jesteście NIE-SA-MO-WI-CI ! ! ! 🙂
olsztyn-falkor
Innym ważnym momentem naszej muzycznej wędrówki po Świecie są pokoncertowe spotkania z Wami. Przez dwie godziny na scenie widzimy jedynie zarys Waszych postaci, spowitych w ciemnościach, polegając tylko na słuchu możemy stwierdzić, czy w ogóle ktoś na koncert przyszedł. Dlatego namawiamy byście, na dowód swojej obecności, śpiewali razem z nami 🙂 Miło też nam jest spojrzeć na Was, gdy już reflektory zgasną, chwilę porozmawiać, poznać się albo, gdy przychodzicie po podpis na płycie,

olsztyn-autografy

(niekiedy w emocjach zdarza się nie trafić w okładkę ;P)
olsztyn-autograf-zyzy-2
Dziękujemy Olsztyn

Po tak wzruszającym przyjęciu udaliśmy się na odpoczynek, by następnego dnia…

…Wyruszyć do LUBLINA. Po raz czwarty mieliśmy przyjemność przyjechać do zajazdu ZAŚCIANEK, na zaproszenie Pana Marka Wawszczaka. Nie bez powodu nazwę tego miejsca piszemy wielkimi literami. Właśnie wielkie serce Pana Marka, zarówno w stosunku do nas, jak i miłośników łagodnych dźwięków sprawia, że to urocze miejsce na stałe zapisało się jako obowiązkowa pozycja w naszym kalendarzu koncertowym. O Zaściankowej gościnie niech przemawia fakt, że zanim zabraliśmy się za rozstawianie sprzętu, rzuciliśmy się na przysmaki tamtejszej kuchni
lublin-obiad

prawda, że od razu przyjemniej się zabrać do pracy? 🙂
lublin zyzy benc.jpg
załoga zajazdu jak zwykle spisała się na medal, przygotowując salę na przybycie gości.
lublin sala zdj mariol.jpg
By w pełni oddać atmosferę jaka panowała tego dnia w Naszym Drugim Lubelskim Domu, poświęcić trzeba by było przynajmniej kilka cyfrowych stron niniejszego bloga. Niestety nie da się wszystkiego opisać słowami, zalecamy więc, by następnym razem doświadczyć tego osobiście – ci, co byli, mogą potwierdzić 🙂 Streszczając więc: przeurocze miejsce, Kochani ludzie, raj dla podniebienia i, co najlepsze, klimat nostalgii i zamyślenia dopełniający nasze muzyczne pejzaże.
Autor zdjęć Monika Waśkowicz

2-lublin-mini-zoom-zdj-monika-waskowicz

4-lublin-zyzy-spiew-zdj-monika-waskowic

1-lublin-ilona-zdj-monika-waskowicz

lublin-michal

na tym koncercie nie mogło również zabraknąć Naszego Etatowego Gitarzysty – Marcela

lublin-marcel-zdj-andrzej-rudzinski

zdj. Andrzej Rudziński

żałowaliśmy tylko, że nikt nie odważył się dołączyć do nas z takim instrumentem 😉
lublin-sitar

Trufelek natomiast poczuł się już baaaardzo pewnie i skorzystał z Lubelskiej gościnności na maksa ;P
trufel-lozko
„You Shall Not Pass”

3-lublin-uklon-zdj-monika-waskowic

Dziękujemy Lublin

Ostatni dzień tej trasy zaskoczył nas minimalną poprawą pogody. Do Kielc jechaliśmy więc w towarzystwie nieśmiało jeszcze wyglądających zza chmur promieni słońca, które spowodowały na pewno lekkie niedzielne rozleniwienie 🙂 w sam raz, by zrezygnować z pośpiechu, przystanąć na chwilę w uroczej kawiarence i delektować się pysznym cappuccino… mmm…
kawa-good

niestety życie w trasie niekiedy dotkliwie wymusza kompromisy spod znaku najbliższej stacji paliw…
kawa-bad

no ale ok, umówiliśmy się – panuje niedzielne rozleniwienie, pani z bufetu też ma prawo takowego doświadczać 😉 w końcu, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Pijemy (przepraszam baristów za mylne określenie) kawkę i jedziemy dalej. Gdy dotarliśmy już do rodzinnego miasta naszego politycznie natchnionego poety Scyzoryka, okazało się, że drzwi Studenckiego Klubu Wspak nie stoją przed nami otworem, a jest wręcz odwrotnie – joł! 😛 Tak zyskaliśmy godzinę czasu, którą postanowiliśmy wykorzystać w sposób jak najbardziej właściwy, czyli na posiłek 😀 Udaliśmy się w tym celu do lokalu o śpiewnie brzmiącej nazwie „Krystyna”, przenosząc się w czasie do okresu PRL’u, co dla nas – miłośników filmów Stanisława Barei – było bezcenną atrakcją. „Ahoj przygodo!” krzyknął Mariusz, zamawiając tradycyjną Polską potrawę, czyli „piccę” i pomidorową ;P
kielce-bar-mariol
Z pełnymi brzuchami zrobiliśmy drugie podejście do klubu Wspak, na szczęście tym razem udane. Okazało się, że będziemy grali support przed legendą polskiego metalu – grupą Kat(!)
kielce-plakat
to, że z dwutygodniowym wyprzedzeniem, jest nieistotne 😉
Nic dziwnego, że wykonawcy przeróżnej gatunkowo, w tym i cięższej muzyki, lubią tu grać
kielce-drzwi
warunki akustyczne sali po prostu powalają (i to, jak to najczęściej w naszym przypadku o dziwo, w pozytywnym znaczeniu). Dlatego też, mimo straconej (pomijając niezapomniane wrażenia u Krystyny) godziny, uwinęliśmy się zgrabnie z próbą dźwięku i można było na spokojnie cieszyć się klimatem koncertu 🙂 Na zakończenie weekendu przygotowaliście dla nas bardzo relaksującą, niemal rodzinną atmosferę, rozanieleni wracaliśmy na te parę dni do swoich domów, by już za chwilę z naładowanymi akumulatorami ruszyć w drogę do kolejnych miast.
Dziękujemy Kielce

Gdy spotkaliśmy się w punkcie zbornym w Poznaniu, by rozpocząć drugą w miesiącu lutym trasę, była godzina 12. Niektórzy z nas w tym momencie mieli już za sobą kilka godzin spędzonych w gościnnych progach środków lokomocji dalekobieżnej, zwanymi dalej pociągami. Z radością spojrzeliśmy na pokładowy GPS

pasterka gps.jpg

i ruszyliśmy pełni energii w drogę do schroniska Pasterka, by zagrać na 12 Biwaku Zimowym n.p.m. Tego dnia czekał nas unikalny koncert, bowiem zwykle grami sami (pewnie nikt nie lubi z nami grać ;P), a dziś mieliśmy dzielić scenę z innym wykonawcą. Organizator tegoż wydarzenia, magazyn turystyki górskiej N.P.M. zaprosił również Piotra Wróbla z zespołem. Artysta ten na co dzień jest gitarzystą i wokalistą zespołu Akurat, który to zespół był gwiazdą dnia następnego. Sam fakt, że zarówno macierzysty zespół Piotra, jak i jego solowe poczynania odbiegają stylistycznie od tego co uprawia Cisza, nadawał temu wydarzeniu ciekawy smaczek 😉 Na miejsce dotarliśmy, o dziwo, (prawie) o czasie i po chwili mogliśmy się zająć rozkładaniem sprzętu, co miało niemałe znaczenie logistyczne, albowiem na kameralnej scenie musiały się zmieścić oba zespoły, każdy z całym swoim sprzętem i w dodatku podzielić się czasem na przeprowadzenie próby. Tym bardziej, że jeden z muzyków, jak sam powiedział „przegiął podwójnie”: nie dość, że przyniósł spuchniętą gitarę, to jeszcze nazywał się Gienek ;P

pasterka-gienek

Chłopaki okazali się mega profesjonalnymi muzykami i skromnymi, przyjaznymi ludźmi, mającymi do siebie zdrowy dystans, tym bardziej z chęcią uczestniczyliśmy w ich występie w nie często spotykanej u nas roli – jako słuchacze.
pasterka piotr wróbel.jpg
(na scenie w tle banerek, zapowiadający inną imprezę – Pasterskie Anioły, w ramach której zagramy w Pasterce 4 marca)
Bardzo nam ta rola odpowiadała, mimo iż „zboczenie zawodowe” zwyciężyło i, co chwilę, łapaliśmy się na podpatrywaniu u bardziej doświadczonych kolegów wszelakich zabiegów upiększających ich występ. No ale trzeba przyznać, że pełen profesjonalizm był jak najbardziej widoczny. Aby nie zanudzać Was ciągłymi opisami naszych koncertów, skupiliśmy się tym razem wyjątkowo na występie poprzedzającym nasz 🙂 Przejdziemy więc dalej 🙂 Po zakończeniu koncertu i wstępnym złożeniu sprzętu (pakowanie do Benca zostawiliśmy sobie na rano w ramach zaprawy) o godz. 2 w nocy zmęczenie wzięło górę, zdążyliśmy wypić symboliczną lampkę szampana z okazji urodzin Michała (w tym miejscu należy odnotować fakt, że publiczność jako pierwsza odśpiewała naszemu jubilatowi sto lat jeszcze przed koncertem :)) i udaliśmy się do pokoju. Artyści widocznie nie są takimi twardzielami, jak uczestnicy Biwaku, którzy to spali w namiotach, przy kilkustopniowym mrozie brrrr….
pasterka-namioty

Po całym dłuuuugim dniu ciężko było zebrać siły, by poimprezować lub choćby przygotować się do spania
pasterka-pokoj
pasterka-zyzy

chociaż nie każdemu sprawiło to problem
pasterka-trufel

całe szczęście, że Trufelek był z nami w trasie, bowiem spaliśmy wszyscy w jednym pokoju i faceci mogli bezkarnie chrapać całą noc, potem zwalając wszystko na biednego psiaczka ;P
Dziękujemy Pasterka

Następnego dnia po śniadaniu, spakowaliśmy Benca i ruszyliśmy do oddalonej o godzinę drogi Jedliny-Zdrój, by po raz trzydziesty siódmy zagrać w gościnnych progach Klubogalerii Ciekawa. Tak naprawdę zawitaliśmy tu po raz drugi, ale gościnność gospodarzy – Kasi oraz Zbyszka – sprawia, że w naszym odczuciu musiało być ich co najmniej tyle. Tak więc zaraz po wyjściu z samochodu i zaparkowaniu go obok ciuchci,
jedlina-ciuchcia-i-benc
zostaliśmy przywitani pysznym obiadem (wskazówka na wadze zbliża się do stanu krytycznego ;P). W tym czasie męska część załogi Ciekawej wzięła się za przerobienie części kawiarnianej na salę koncertową.
ciekawa-budowa
Młody adept sztuki scenografii – Igor specjalnie dla nas zbudował zasłonę oddzielającą scenę od zaplecza, dzięki czemu mieliśmy gdzie zniknąć przed i po koncercie, oddając się zajęciom, na które komu przyszła akurat ochota 😉
jedlina-garderoba
Efekt robi wrażenie
jedlina-scena
dobra robota Igor 🙂

To był piękny, zasłuchany i zaśpiewany koncert…
jedlina scena 2.jpg

Wręcz domową atmosferę tego miejsca dodatkowo wzmocniła obecność wielu Przyjaciół zespołu. Z synkiem Ani i Rafała (tzn. „Rysia” oczywiście ;P) Hubertem, wiąże się zabawna anegdota. Otóż ten bardzo młody mężczyzna, widząc jak po koncercie składamy i nosimy sprzęt, zwrócił się do naszej Oli z apelem:
– chodź, pomożesz mi?
– w czym Ci mam pomóc?
– trzeba nosić walizki panom.
😀
jak widać sam też ciężko pracował

jedlina-kacper

Gdy emocje już trochę opadły i uporaliśmy się z „walizkami”, Gospodarze zaprosili nas ponownie do stołu (wskazówka dobiła już do maxa…), tym samym w łeb wziął pomysł powrotu do Pasterki na koncert zespołu Akurat :). Wieczór spędziliśmy na rozmowach otoczeni przyjacielską aurą pozostałych gości, rozpieszczeni do granic możliwości wspaniałościami Ciekawej kuchni. Nazajutrz, po wizycie w krzywym zwierciadle,
jedlina-lustro
śniadanko, pakowanko, pamiątkowe zdjęcie z Gospodarzami – Kasią i Zbyszkiem.

ciekawa.jpg
Dziękujemy Jedlina-Zdrój

i w drogę …

Bywa, że z koncertami trafiamy w miejsca ładne, nawet piękne, tym razem można odważnie stwierdzić, że przyszło nam zagrać w miejscu zapierającym dech w piersiach.
wojnow-palac
Gdy zajechaliśmy na dziedziniec przed pałacem w Wojanowie, aż przykro się zrobiło, że ze względów na porę roku, nie mógł to być koncert plenerowy.

wojanow-plac

zwłaszcza Futrzakom bardzo się tu spodobało

wojnow-pieski

wojnow-most-pieski

No ale przyszło nam zagrać… w stajni 🙂 niech jednak Was to nie zraża, bowiem piękne wnętrza,

wojnow-sala-pusta

a przede wszystkim monumentalna akustyka odsunęły w zapomnienie średniowieczne przeznaczenie tego pomieszczenia, nie pozostawiając ni cienia wątpliwości, że to będzie niezapomniany występ. Przy pierwszej próbie podłączenia prądu okazało się, że modernizacji obiektu dokonali chyba bohaterowie czeskiej kreskówki „Sąsiedzi”, bowiem najwyraźniej hydraulik z elektrykiem się, delikatnie mówiąc, nie dogadali ;P
wojnow prad.jpg
po uporaniu się z zasileniem sceny całość wyglądała już imponująco

wojnow-sala-pusta

i tak też brzmiała. Niesamowicie potężny pogłos nadał naszym utworom niepowtarzalne brzmienie, zwłaszcza Modlitwa Konia Z Transportu zyskała siłę, której się nie spodziewaliśmy.

wojnow-scena-2

Tym razem na bis Michał nie zdołał przywołać zespołu, musiał więc poszukać wsparcia wśród publiczności i tak oto mała Kinga odważnie zasiliła szeregi Ciszy 🙂

wojnow-bis
niesamowite jak łatwo jest namówić dzieci do wspólnego występu, czasem wręcz „przekrzykują” dorosłych 🙂

Po koncercie faceci, pod czujnym nadzorem, posłusznie uprzątnęli cały bałagan ;P

wojnow-sprzatanie

i zespół mógł się rozjechać do domów. Dziękujemy Wojanów

Ostatnia trasa lutego zaczęła się kolejny raz już w czwartek. Tak na prawdę to wyłącznie symboliczne podziały na kolejne małe „traski”, żeby choć trochę oddzielić weekend od „normalnych dni tygodnia” 🙂 Patrząc bowiem w skali roku, można by powiedzieć, że żyjemy w nieustającej trasie z krótkimi przerwami, by odwiedzić nasze rodziny w domach 🙂 Na miejsce koncertowego debiutu w Starogardzie Gdańskim wybraliśmy restaurację Centrum przy Starogardzkim Centrum Kultury, oczywiście nie tylko po to, by móc bezkarnie świętować tłusty czwartek ;P Układ sali nieco wymusił na nas ustawienie, dlatego – zupełnie przypadkowo – sekcja rytmiczna zainstalowała się w „kąciku malucha” 😉
starogard-scena
Gdy sala zaczęła się wypełniać przybyłymi gośćmi, zaczęliśmy się zastanawiać nawet, czy jednak nie zabraknie miejsca dla wszystkich chętnych. Udało się, choć gwar obecny na sali świadczył o wypełnieniu jej po brzegi 🙂 Nic nie zakłóciło jednak atmosfery samego koncertu, szybko okazało się, że trema spowodowana ciszowym debiutem była niepotrzebna i minęła wraz z aktywnym włączeniem się Słuchaczy. Wspólne śpiewanie z Wami zapewniło nas, że nasze utwory doskonale znacie i lubicie. Kociewiacy tym samym zagwarantowali sobie niechybnie powrót Ciszy w region do tej pory nieuczęszczany 🙂 Gdy zakończyliśmy koncert i zniknęliśmy za kulisami (czyt. ani to nie zniknęliśmy ani za kulisami których nie było, po prostu usiedliśmy w kąciku malucha:)), Ilona przeprowadziła mały „sabotaż” i poczęstowała nas pączkami. Jak wiadomo w tłusty czwartek nie można odmówić i nawet nie należy się obawiać o dietę, bowiem naukowcy dowiedli, że, aby spalić kalorie zawarte w jednym pączku, wystarczy leżeć przez 6 godzin ;P Jednak należało się obawiać tego, że wywołacie nas na bis 🙂 Tym samym pośpiesznie jedliśmy pączki „na chomika” by móc jeszcze razem z Wami zaśpiewać ostatnią piosenkę 😉 Za pomoc w organizacji dziękujemy niezastąpionym Gosi oraz Robertowi Mukowskim 🙂
Starogard Gdański – dziękujemy

Następnego dnia udaliśmy się po raz drugi do Domu Kultury w Rawiczu, by dla odmiany zagrać w jego „podziemiach” 🙂 (w 2012 roku zagraliśmy w sali głównej na piętrze). Podczas gdy my rozkładaliśmy sprzęt na scenie, nasze Futrzaki dzielnie pilnowały Ciszobenca,
rawicz-psy
choć już w garderobie Trufelek wolał przesiąść się na jednoosobową brykę.
rawicz-trufel-wozek

Wystrój tego miejsca jest bardzo klimatyczny, wszędzie stoją stare radia, czarno-białe telewizory, które ważyły tyle, co dzisiejsza lodówka 🙂 naczynia, maszyny do pisania itp. – prawdziwa mała wycieczka do XX wieku.
rawicz-maszyna

rawicz-sala
Na wyposażeniu były nawet instrumenty dęte.
rawicz-trabki
Trochę obawialiśmy się o akustykę tego miejsca, bowiem budowa sali z filarami, ceglanymi ścianami oraz wklęsłymi sufitami stawiała niemniej znaków zapytania niż opinia pana akustyka, że „Panie, tu grały i kapele rockowe i disco polowe”. 😉 Na szczęście w opinii naszego akustyka – Mariusza – sala „nieźle gadała”, a sam koncert, za Waszą sprawą, był czystą przyjemnością. Widocznie nie ma znaczenia, gdzie gramy – ważne dla kogo 🙂 Na koncercie pojawiła się ekipa filmowa Studio ZeroCztery, która cały koncert udokumentowała.
Próbkę filmową przedstawiamy poniżej:

W Naszym Niebie

Dziękujemy Rawicz

W sobotę udaliśmy się do Katowic. Będąc na Śląsku, nie mogliśmy nie odwiedzić naszych przyjaciół – Coolmaxa i Lilinki oraz ich synka Wojtusia 🙂
wojcieszek
Jak zwykle nie pozwolili nam opuścić swoich progów głodnymi, przygotowując nam iście królewski obiad, a na deser pyszne ciasto (trzeba będzie poleżeć dłużej niż 6 godzin, by to spalić ;P). To jest typowe dla naszych Przyjaciół zachowanie, nie tylko od zarania dziejów nas karmili, ale wspierali i wierzyli w nas jeszcze w czasach, w których my sami w siebie nie wierzyliśmy. 🙂 Jesteście kochani! Tak więc, ciszowe ciocie i wujkowie pobawili się z Wojcieszkiem i musieli kierować się już na miejsce koncertu. Na tę okoliczność mieliśmy przygotowane specjalne tablice sprezentowane nam po ostatnim koncercie w Old Timers Garage.
katowice-rejestracja
Tym razem zawitaliśmy jednak do MDK Koszutka. Ucieszyliśmy się, że będziemy mogli zaproponować Wam abyście „usiedli przy nas na krzesłach niebieskich”.
katowice-sala
prosimy nie zwracać uwagi na modeli na pierwszym ani drugim planie 😉

Mogliśmy na spokojnie, jak na ciszowe standardy, rozkładać sprzęt, bowiem w garderobie i tak przestrzeń była całkowicie zajęta ;P
katowice-trufel
Zdążyliśmy się już przyzwyczaić, że nasze miejsce jest na scenie 🙂 Zwłaszcza jeśli ta prezentuje się tak niesamowicie.
katowice-widownia
Wspaniale nas przyjęliście, moc wzruszeń i przemiłych słów po koncercie sprawiły, że niechętnie jechaliśmy na nocleg do Sosnowca. Tego wieczora udaliśmy się jeszcze na kolację do indyjskiej restauracji.
katowice-kolacja
Bardzo wesoło spędziliśmy czas w tym uroczym miejscu, bowiem pan kelner, mimo iż świetnie mówił po polsku, miał przeuroczy akcent oraz iście orientalny tembr głosu. Widać było, że kocha swoją pracę, chętnie wdawał się z nami w rozmowę. Ostrzegł nawet naszą Olę, że jej zamówienie „będzie miało jakieś pół kilo” (pewnie obawiał się, że Miniuś nie podoła), ale jedzenie okazało się tak pyszne, że chętnie wszyscy częstowali się nawzajem. 🙂 Nasyceni nie tylko kulinarnie, ale przede wszystkim doznaniami związanymi z koncertem i spotkaniem z Wami, udaliśmy się na odpoczynek.
Dziękujemy Katowice.

Wstaliśmy wypoczęci i gotowi do dalszej drogi, pokrzepieni pięknym widokiem budzącego się poranka za oknem…
katowice-okno
…no dobra, to musieliśmy sobie wyobrazić 😉
W każdym razie, jedziemy do Krakowa. Po niespełna roku powróciliśmy do klubu studenckiego Gwarek, by zagrać ostatni koncert w tym miesiącu.
krakow-benc
Ucieszył nas fakt, że zainteresowanie wydarzeniem było tak duże, że szef Gwarka – Majk musiał dowozić specjalnie dodatkowe krzesła, aby wszyscy chętni mięli na czym usiąść 🙂
Sala wypełniona po brzegi sprawiła, że koncert symbolicznie kończący miesięczną trasę przebiegł w bardzo relaksującej atmosferze, fragment możecie zobaczyć sami:
https://www.facebook.com/klub.gwarek/videos/1440150052664192/?hc_location=ufi

Sympatycy dźwięków Krainy Łagodności w Krakowie zawsze udowadniali, że nieważne czy gramy w klubie Gwarek, Zaścianek, w Rotundzie, na Błoniach, w malutkim Loch Camelot czy gdziekolwiek, zawsze znajdzie się wielu chętnych, by dzielić z nami te 2 godziny współbytowania w śpiewie.
Kraków dziękujemy

Styczeń – pierwsza trasa 2017r.

Drodzy Przyjaciele.
Nasz ostatni wpis na koncertowym blogu opiewał grudniową „ostatnią prostą”.
Rzecz w tym, że był to grudzień 2015 roku, a ogrom spraw koncertowych, który przytłoczył nas w roku 2016 spowodował, że nie daliśmy rady prowadzić faktograficznego i zdjęciowego zapisu naszego koncertowego życia, przez co niemal 140 zeszłorocznych koncertów odeszło w blogowe zapomnienie…
Ponieważ jednak żal za tamtymi wspomnieniami ogarnął nas przemożny – w tym roku ciężar relacjonowania Wam przygód koncertowych naszej muzycznej cyganerii, z rąk Michała, który z nadmiaru obowiązków nie wiedział już w co te ręce włożyć – na swoje barki wziął Darek 🙂
Tym samym z radością wracamy do comiesięcznego wspominania spotkań muzycznych z Wami:)
Na początek osiem styczniowych koncertów – okiem Darka, okraszonych zdjęciami wielu z Was a także naszymi prywatnymi ujęciami 🙂
Będzie jak dawniej –  z dystansem do nas samych i otaczającego nas świata 🙂
Czujcie się u nas dobrze i odwiedzajcie nas czasem 🙂
Ciszaki

Na miejsce pierwszego tegorocznego koncertu wybraliśmy Dom Harcerza w GDAŃSKU. Po miesięcznej przerwie od muzykowania chcieliśmy by było to miejsce sprawdzone, w którym czujemy się dobrze zarówno my jak i Nasi Przyjaciele Słuchacze. Gdy w czwartkowe popołudnie zaczęliśmy się zjeżdżać, każde z nas ze swojego miasta, w znajome mury DH najpierw próbowaliśmy sobie przypomnieć jak to się robiło, do czego jest który kabel oraz ilu jest muzyków w zespole 😉 najbardziej nurtowało nas jednak pytanie czy o nas jeszcze pamiętacie? Niepotrzebnie 🙂 sala wypełniła się po brzegi ludźmi pełnymi niesamowitej energii, która przelana na nas natychmiast postawiła zespół na nogi. Mimo początkowej nieśmiałości zaczęliście z nami śpiewać, co zawsze jest mile widziane (słyszane), zanika wtedy sztuczny podział na muzyków i publiczność. To właśnie wspólne bytowanie w śpiewie buduje szczególną więź i powoduje, że każdy czuje się współtwórcą koncertu. Gościem specjalnym na scenie był piesek. W tym miejscu pewnie „Starzy Wyjadacze” naszych koncertów pomyśleliby sobie „Po co pisać o Junku jako gościu, przecież jest pełnoprawnym członkiem zespołu?!” i mieliby rację. Każdy wie kto w Ciszy jest Prawdziwą Gwiazdą, Łowcą Oklasków oraz Maestro Bisów. A tu PSIkus 🙂 Juno miał tym razem kompana w postaci Trufelka, swojego przyrodniego brata rasy Cavalier King Charles Spaniel, którego dostaliśmy pod opiekę na tę pierwszą trasę. „Młody” jeszcze przed koncertem przejawiał parcie na sito wyglądając zza kotary i wywołując zaciekawienie publiczności.

 

dh-trufel-zdj-ania-osojca

dh-glaskanie-2-pieski-zdj-ania-osojca
dh-2-pieski-zdj-ania-osojca

gdansk-wszyscy

zdj. Ania Osojca

Po rozpoczęciu koncertu szybko wziął się do roboty siejąc zamęt na scenie i plątając się pod nogami zmuszał grających do zwiększenia koncentracji nie tyle na muzyce co na uniknięciu nadepnięcia na tego niesfornego malucha 🙂 po jakimś czasie wziął jednak przykład z doświadczonego Juna i oba pieski poszły spać. Z racji, że miłe chwile szybko się kończą, zanim się spostrzegliśmy koncert dobiegł końca, jednak Wasze reakcje nie pozwoliły nam tak po prostu zejść ze sceny. Występ zakończyliśmy zaśpiewanymi z Wami utworami Wyspa oraz Dom, Który Moją Puentą, podczas którego bardziej spostrzegawczy widzowie zobaczyli niezidentyfikowane obiekty latające za plecami Michała 😉 no cóż, czasem z każdego wychodzi na chwilę dziecko nawet w najmniej niespodziewanym momencie 😉 gdy opadły już emocje mogliśmy stwierdzić, że jeśli pozostałe koncerty będą przyjęte na wzór tego pierwszego, czeka nas udany rok 🙂 za pomoc w realizacji wydarzenia chcieliśmy podziękować niezawodnym Przyjaciołom zespołu: Gosi oraz Robertowi Mukowskim. Po „najprzyjemniejszej” części wieczoru (czyt. mozolnym składaniu całego sprzętu ;P) udaliśmy się na zasłużony odpoczynek:

gdansk-juno-i-trufel-na-lozku

wystarczyło na chwilę opuścić łóżko 😀

 

Drugiego dnia po obowiązkowym śniadaniu w naszej ulubionej Gdańskiej restauracji (uwaga lokowanie produktu ;P) Familia Bistro ruszyliśmy z opóźnieniem do SUCHEGO LASU. Opóźnienie było spowodowane oczekiwaniem na otwarcie tej restauracji no ale nie mogliśmy sobie odmówić smakołyków przepysznej Wileńskiej kuchni 🙂 podróż umilał nam nasz gość, który już się zdążył poczuć na pokładzie Ciszobenca jak w domu

koszalin-ola-zyzy-trufel

dla porównania dzień wcześniej podróżował bardziej ostrożnie 🙂

trufel-w-aucie

tym razem koncert odbył się w modernistycznych wnętrzach Centrum Kultury w Suchym Lesie. suchy-las-scena

Nie byliśmy też pewni jak się w tych warunkach zachowają nasze zwierzątka do kochania, więc cierpliwie czekały na nas w garderobie.

trufel-i-juno-garderoba-suchy-las

„no cóż czasem trzeba odpuścić Chłopaki, odbijecie sobie w Warszawie”

Licznie zgromadzona Publiczność stawiła się w Centrum Kultury przede wszystkim z okazji podsumowania roku czytelniczego i wręczenia nagród dla najlepszych czytelników. Nie wiedzieliśmy więc, czy nasz koncert przyjęty zostanie z równą życzliwością, jak ma to miejsce w przypadku koncertów, na których każdy znajdujący się na sali Słuchacz doskonale wie, na jaki koncert przyszedł:)
Na  szczęście Czytelnicy okazali się życzliwą i zasłuchaną Publicznością, a sam koncert bardzo wzruszającym i zarazem radosnym przeżyciem:) Na nocleg udaliśmy się do pobliskiego Poznania do Michała, który od września mieszka w Stolicy Wielkopolski.

Następnego dnia do WARSZAWY jechaliśmy spokojni. To już trzeci koncert tej trasy, więc wpadliśmy w jej rytm (tak się tylko mówi, bo z rytmu na koncertach wypadamy niezwykle łatwo ;P) Wyjechaliśmy z Poznania ze sporym zapasem czasu, drogi mięliśmy raptem 3 godz. co na nasze realia oznacza, że nie zdążyliśmy się nawet dobrze rozsiąść w Ciszobencu, wyszukać odpowiedniego filmu, czy wyczerpać zapasu Olbas’ów w które zawsze nas zaopatruje nasz zespołowy farmaceuta/akustyk/akrobata – Mariusz 😉 Do Reduty Banku Polskiego przybyliśmy o godz. 15 co z naszego planu daje nam 3 godz. na spokojne przygotowanie koncertu; trzeba wyładować cały sprzęt z samochodu, rozłożyć nagłośnienie, oświetlenie, zrobić próbę no i wyrobić się z tym wszystkim na tyle szybko by można było się jeszcze odświeżyć i ładnie ubrać, w końcu czego nie jesteśmy w stanie dobrze zagrać możemy spróbować dowyglądać 😉 mamy całe 3 godz… JASNE… Cisza nie byłaby sobą gdyby wszystko szło zgodnie z planem. Okazało się, że z przygotowaniem sceny musimy zaczekać na… scenę 🙂 a konkretnie na podesty, z których scenę się składa. Całość przyjedzie o 16. Wtedy ktoś wpadł na pomysł, że czas którego nie jesteśmy w stanie produktywnie zagospodarować można przeznaczyć na OBIAD. Tak, nawet nam zdarza się, że czasem zjemy w trasie co wywołuje ogólne zadowolenie wśród członków zespołu 🙂 No ale, że stolica rozległa i pewnie tę godzinę spędzilibyśmy na szukaniu samej restauracji, zamówiliśmy sobie na dowóz. Tak więc po jakimś czasie spokojnie delektowaliśmy się ciepłym posiłkiem gdy wreszcie przywieziono podesty i ekipa pod wodzą Sławka Sobotki w mgnieniu oka przygotowała wszystko byśmy mogli zacząć rozstawiać nasze graty. Jest godz. 1630 mamy całą godzinę zanim zaczną się pojawiać Goście. Sprężymy się i jakoś zrobimy wszystko szybciej, nie ma dramatu. Wtedy Michał oznajmił nam, że przebiliśmy koło i musi iść zmienić je teraz, bo po koncercie będzie za ciemno a musimy na noc wracać do Poznania by podróż na niedzielny koncert w Koszalinie rozłożyć na dwie mniej męczące części. W ten sposób niekiedy boleśnie odczuwamy, że czas rzeczywiście jest pojęciem względnym. No ok. Michał z pomocą Mateusza pobiegli zmieniać koło, reszta wzięła się za sprzęt. Widocznie człowiek napędzany adrenaliną jest w stanie działać na dwu albo nawet trzykrotnych obrotach bo wyrobiliśmy się dokładnie w godzinę i nawet zdążyliśmy wypić kawę, co prawda każde z nas po łyku ale się liczy 😉 Możemy zaczynać 🙂
Słuchacze w Warszawie zawsze nas pozytywnie zaskakują. Moglibyśmy grać co miesiąc i tak zawsze jest pełna sala a na pytanie „kto z Państwa pierwszy raz na koncercie?” pojawia się las rąk. Jeszcze bardziej cieszy las rąk niepodniesionych, co oznacza, że jednak ktoś się decyduje wrócić ;D Trzeba jednak sprawiedliwie przyznać, że każdy koncert jest trochę inny, nie tylko z powodu, że mylimy się w innych utworach ;P Tym razem o nasz wizerunek sceniczny zadbała mała Tosia, córeczka wspomnianego wcześniej Sławka, wręczając części z nas kolorowe kapelusze. W końcu karnawał, a co… 🙂 Mało tego, odważyła się wskoczyć na scenę i zaśpiewać z nami na bis Wyspę.

wawa-zdj-mariola-pietron-ratynska

zdj. Mariola Pietroń-Ratyńska

Zauważyliśmy jednak, że gościnna gwiazda ma trudności ze wstrzeleniem się w odpowiedni moment w piosence, pomyśleliśmy, że chyba pojawiła się mała trema a ciocia Ola próbowała nawet Tosię jakoś ośmielić. W końcu dziewczynka dzielnie zaśpiewała refreny a my zdaliśmy sobie sprawę, że ona przecież nie słyszy co gramy… Winę ponoszą odsłuchy douszne, których używamy, Tosia przecież takiego nie miała a mimo to zaśpiewała. Tym samym zawstydziła zespół, dzięki Tosia… ;P

wawa-kapelusz-gitara

Trufelek co smutniejsze utwory spędzał w swoim nowym legowisku

wawa-trufel-w-futerale

a Mariusz i Mateusz chyba pozazdrościli kariery Braciom Figo Fagot 😉

wawa-zyzy-mariol-wasy

Po koncercie szybciutko do Poznania na noc. Niestety w dalszą podróż nie mogliśmy zabrać naszego nowego prowodyra zamętu scenicznego, co nie tak łatwo było mu wyperswadować

trufel-nie-jedzie

Na ostatni koncert pierwszej tegorocznej trasy wybraliśmy KOSZALIŃSKI Klub Kawałek Podłogi. Nie pierwszy raz zresztą graliśmy w jego gościnnych progach. Pierwszy raz natomiast spotkaliśmy się z sytuacją, że chętnych na nasz występ jest aż tak dużo i klub może po prostu nie pomieścić wszystkich. Na szczęście Waldemar Miszczor, właściciel klubu, znany jako perkusista zespołu MR. ZOOB wykorzystał swoje wieloletnie doświadczenie w organizowaniu koncertów sprawiając, że dla nikogo nie zabrakło miejsca. By podkreślić umiejętności organizacyjne Pana Waldka warto wspomnieć, że dzień wcześniej w tym samym miejscu odbył się koncert punkowy a sam gospodarz przywitał nas z uśmiechem słowami „właśnie skończyliśmy sprzątać szkło po wczorajszym, teraz przynajmniej widać podłogę” 🙂 zapewne obsługa baru także musiała się przestawić na podawanie różnych napojów a nie jak dzień wcześniej piwa, piwa i jeszcze innej marki piwa 🙂 wszak słuchacze byli przecież zupełnie inni. Odetchnęliśmy z ulgą, że nie było wśród publiczności zagorzałych fanatyków Gwardii Koszalin, w końcu zespół pochodzi rdzennie z Kołobrzegu 😉 i już od początku dało się poczuć bardzo przyjazną atmosferę. Przez te niespełna 2 godziny to był Nasz Wspólny Kawałek Podłogi i niech tak już zostanie. A jak następnym razem przyjdzie Was jeszcze więcej to przesuniemy ściany tak by wszyscy znów się zmieścili 🙂

koszalin-widzowie

koszalin-scena

Cytując klasyka kabaretu Marcina Dańca: „KOSZALINIUNIUNIEK! DZIĘKUJEMY!” 🙂

koszalin-uklon

Z pewnym niedowierzaniem wracaliśmy po tym weekendzie do domów. Niby aż 4 dni w trasie a już się skończyło, niby mięliśmy aż miesiąc przerwy a tak dobrze się grało. No cóż teraz aż 3 dni odpoczynku i…

Kolejna trasa 🙂

W PUCKU po raz kolejny zagościliśmy dzięki ogromnym serduchom Roberta oraz Gosi Mukowskich 🙂 To właśnie Oni dołożyli wszelkich starań byśmy mogli się spotkać w czwartkowy wieczór w Puckim Ratuszu z miłośnikami Krainy Łagodności, biorąc na siebie ogrom organizacji koncertu.

puck-plakatowanie

w przeciwieństwie do samego zespołu, który zamiast przygotować się do koncertu zajmuje się no cóż…

Tym razem w pomoc zaangażowała się także ich córka Ania, zachęcona przez rodziców, którzy w ten sposób zaszczepiają młodszemu pokoleniu zamiłowanie do Poezji Śpiewanej. Ania dzielnie w naszym imieniu odradzała Państwu nasze płyty po koncercie

puck-sklepik

Znając Roberta możemy się także spodziewać, że koncert trafi do sieci, tak jak poprzednie nagrania filmowe, których jest autorem m.in. z Pierwszego Zlotu Ciszaków. Niezwykle miło było nam zobaczyć znajome twarze, przybyły reprezentacje z całego Trójmiasta 🙂 Dzięki temu wiedzieliśmy, że będziemy mięli okazję wspólnie wykonać nasze utwory, znacie je na pamięć, wszak chętnie i często wracamy do Gdyni, Gdańska czy Pucka 🙂 Po koncercie organizatorzy namówili nas na podobno pierwsze wspólne zdjęcie

puck-mukowscy

a zaraz potem zaprosili nas na kolację do klimatycznej Tawerny Strand. Nie dość, że Nasi Przyjaciele zafundowali nam masę wzruszeń związanych z samym koncertem to na dokładkę najpierw zadbali o relaksującą atmosferę

puck-tawerna-2

potem rozpieścili nasze podniebienia

puck-tawerna

Niestety wszystko co dobre ma swój koniec i musieliśmy zakończyć ten przemiły wieczór, czekała nas bowiem na następny dzień 7 godzinna podróż do odległego Lubina. Na osłodę dostaliśmy jeszcze od Roberta po domowej roboty bloczku czekoladowym na drogę, w związku z tym…

Juno od rana ćwiczył silną wolę

lubin-wola

Trzeba przyznać, że jednak dzielne to Nasze Zwierzątko Do Kochania, wszak 7 godzin spędzone w nudnej podróży to nic fajnego, za to radość z wyjścia na scenę i zgarnięcia wszystkich braw jest już zasłużoną nagrodą 🙂 My natomiast postanowiliśmy ten czas spędzić cokolwiek produktywnie i zmierzyć się z tematem nowej płyty. Odsłuchaliśmy więc 14 nagranych pomysłów, przygotowanych przez Michała i Mariusza. Ciekawy to proces, gdy słuchając jedynie zarysu piosenki, zaprezentowanej tylko przez gitarę i wokal w głowie maluje się obraz będący życzeniem jakby ta piosenka miała wyglądać ostatecznie. Właśnie ten swoisty kolaż stworzony przez 6 jakże różnych osób daje końcowy efekt, niekiedy odbiegający biegunowo od zamysłu samego autora. Podróż spędziliśmy więc na pierwszej części burzy mózgów bowiem, to była dopiero namiastka pomysłów, zostały jeszcze do przeanalizowania propozycje pozostałych członków Ciszy. Gdy dojechaliśmy już do Centrum Kultury MUZA pierwsze zaciekawienie wywołał nietypowy sposób na rozmieszczenie miejsc siedzących dla słuchaczy

lubin-krzesla

no ale nie na wszystkie elementy organizacyjne mamy wpływ, cóż, fantazja organizatora 😉 będąc w nieustającej trasie koncertowej, nie mamy za bardzo czasu na aktywność fizyczną (poza noszeniem sprzętu oczywiście) więc chociaż przed koncertem trochę fitnessu się przyda 😉

lubin-fitness

zawsze to poprawia krążenie choć nie bardziej niż przedkoncertowy stres związany z odwieczną zagadką „kto się dziś pomyli i w którym momencie” 😉 sam koncert przyjęty został bardzo dobrze, było wspólne śpiewanie, żywiołowe reakcje publiczności, wręczenie pięknych róż na scenie, rozdawanie autografów oraz wspólne zdjęcia. Tym razem jednak zgłoszono nam reklamację. Otóż okazało się, że goszcząc po raz trzeci w CK MUZA po raz trzeci zabrakło w secie koncertowym utworu Zapach Chleba, na który czekała grupa słuchaczy. Michał chcąc naprawić tę niedopuszczalną sytuację, gdy ktoś z koncertu wróciłby niezadowolony, poszedł wypakować z futerału gitarę i zagrał na specjalne życzenie wspomnianą piosenkę poniekąd „gościnnie”

lubin-stol

W czasie gdy Michał „dogrywał” jeszcze, spakowaliśmy szybko Ciszobenca, gdyż czekała nas 2,5 godzinna droga do Poznania na nocleg. W Poznaniu podzieliliśmy się na dwie grupy. Piękniejsza część zespołu zamieszkała w hotelu a pozostała część (nie chcieliśmy pisać oczywistego „brzydsza” ;P) pojechała na noc kwatery Michała z zamiarem oddania się, po tym długim dniu, typowo męskim formom relaksu jak oglądanie meczu czy też filmów wojennych oczywiście z obowiązkowym złocistym napojem w ręku. Z klasycznego już skeczu Kacpra Rucińskiego użyjemy tu cytatu „W Życiu Jest Inaczej…” czyt. poszliśmy od razu spać 🙂 Dobranoc Państwu.

Z racji tego, że nocowaliśmy w mieście w którym gramy następnego dnia, obudziliśmy się wypoczęci, rześcy, gotowi do działania, skoro świt o 13tej. A raczej „trzynasTEJ”, w końcu POZNAŃ 🙂 Strategia to iście studencka, mająca na celu oszczędność na śniadaniu – wstaliśmy od razu na obiad 😉 zasiedliśmy, więc do sniada… obia… do posiłku, niestety zdjęcia z tej uczty Państwu nie przedstawimy. Jeśli czytaliście uważnie to pamiętacie o kwiatach, które dzień wcześniej dostaliśmy w Lubinie. Wystarczy sobie wyobrazić 4 facetów siedzących przy zastawionym stole a na środku bukiet róż… no cóż ;P Przewiniemy zatem dalej. Pojechaliśmy przygotować koncert do Osiedlowego Domu Kultury Słońce. Mogłoby się wydawać, że w Poznaniu zagraliśmy już wszędzie, jednak to był nasz debiut w tym miejscu. Dalej wiadomo, rozkładanie sprzętu – nuda. Nie tym razem… Okazało się, że nigdzie nie możemy znaleźć statywów do lamp bez których nie przygotujemy oprawy świetlnej. Po kilku nieudanych próbach odnalezienia zguby, przyznaliśmy, że najwidoczniej zostały w Lubinie, nauczka na przyszłość, pośpiech przy pakowaniu niewskazany 😦 Na całe szczęście DK Słońce jest całkiem nieźle wyposażony i Pani tam pracująca z chęcią nam w tym temacie pomogła. Nowa sala chyba spodobała się naszym słuchaczom, nam na pewno. Kolejne miejsce w którym w przyszłości można nas się spodziewać. Poznaniacy jak zwykle nie zawiedli i na nocleg wróciliśmy z poczuciem udanego koncertu, była więc okazja by trochę poświętować. Okazało się, że na koncert zawitał nasz Przyjaciel, znany miłośnikom Krainy Łagodności bard Tomek Lewandowski, który przyjął nasze zaproszenie na mały „afterek”.

 

Nastał dzień czwarty naszej trasy. Od samego rana Juno bawił się z nami w chowanego

20170129_100527

Czekała nas stosunkowo krótka droga raptem 2,5 godz na spokojnie spakowaliśmy więc sprzęt (dwukrotnie już sprawdzając czy wszystko zabrane)

szczecin-sprzet

i jedziemy. Całą trasę graliśmy w muzyczne łapki; nie wiecie co to? No to wyjaśnimy 🙂 na siedzeniu pasażera siada Darek i włącza najnowszą płytę Metallicy, pozostali próbują wyłączyć odtwarzacz i dostają po łapkach 😀

darek

niektórzy mają chyba za słaby refleks i się nieco zdziwili 😉

szczecin-mariol

Zdradzimy Wam pewien sekret, wiecie co robi Miniola zaraz po wejściu na sale koncertową? Szuka pianina 🙂 Tym razem się udało, gdyż 2 dni wcześniej w DK Delta w SZCZECINIE DĄBIU odbywał się koncert fortepianowy i nie zdążyli jeszcze go schować 🙂 Okazało się też, że podobne upodobania wykazuje Mateusz i razem z Olą odegrali na 4 ręce temat z filmu requiem dla snu

szczecin-piano

może kiedyś włączymy taki popis do programu koncertu, kto wie 🙂 Po raz trzeci do Delty zaprosił nas Michał Giełzak – dziękujemy. Przed samym koncertem jeszcze odrobina powagi w garderobie

szczecin-zyzy

i możemy grać 🙂
Szczecińska publiczność zapewniła nam wspaniałe zakończenie trasy i mimo iż część z nas bardzo się śpieszyła by zdążyć na ostatni z możliwych środków transportu do domu, zagraliśmy, w podziękowaniu za przyjęcie, podwójnego bisa. Po koncercie każde z nas pojechało do swojego domu, na upragniony odpoczynek i aż 11 dni wolnego 🙂

Podsumowując miesiąc śmiało możemy powiedzieć, że miniony rok był dla nas bardzo udany, ale 2017 rozpoczął się tak fantastycznie, że nie ma siły byście go nie przebili. Waszą wrażliwość, wsparcie, pozytywną energię odbieramy z ogromną mocą. To będzie dobry rok 🙂 Widzimy się w lutym, do zobaczenia!

 

Grudzień – ostatnia prosta

Naszą ostatnią koncertową prostą w tym roku rozpoczęliśmy koncertem w MIĘDZYRZECZU. Po raz pierwszy mieliśmy przyjemność gościć w tej miejscowości i Domu Kultury. Obiekt okazał się być nie tylko doskonale przygotowany, ale również świetnie zarządzany. Mnogość koncertów i wydarzeń artystycznych mających miejsce na tej scenie jest godna pozazdroszczenia i naśladowania przez wiele miejscowości podobnej wielkości w Polsce 🙂IMG_4643

Na bardzo dużej sali koncertowej

IMG_4646

zastaliśmy dedykowany system nagłośnieniowy o dość zaskakującej formie. Był to mianowicie system dookolny, trochę na wzór rozwiązań stosowanych w kinach.

IMG_4645
I choć system ów z pewnością, jak cała reszta wyposażenia Domu Kultury – spełniał wysokie formy jakościowe – nie mogliśmy się przemóc do myśli, że jesteśmy widziani z przodu, a słyszani z boku sali 😀
W rezultacie – na scenie dostawiliśmy swoje głośniki, żeby Słuchacze nie odczuwali dysonansu poznawczego towarzyszącego nam podczas prób dźwiękowych 🙂

Niezwykle zaskoczyła nas Międzyrzecka Publiczność, która stawiła się tłumnie na koncercie.
Międzyrzecki Ośrodek Kultury to przemiłe i doskonale przygotowane koncertowo miejsce, a i miejscowa Publiczność przyjęła nas niezwykle życzliwie 🙂 Wpisujemy Międzyrzecz na naszą listę miejsc ulubionych, do których na pewno będziemy powracali.

koncert_zespou_cisza_jak_ta_20151208_1735691699

 

koncert_zespou_cisza_jak_ta_20151208_1874789105

Po koncercie udaliśmy się do nieodległego SZCZECINA, gdzie dzień później odbyć się miała szczecińska premiera naszej najnowszej płyty.
Ugościł nas ponownie w tym roku Klub Delta, będący filią Miejskiego Ośrodka Kultury. Szef Delty, Michał – tradycyjnie dołożył wszystkich starań, żeby zarówno zespół, jak i Publiczność czuli się w Delcie dobrze 🙂
Przed koncertem mieszkający obecnie w Szczecinie Darek – zadbał o podniebienia przyjaciół z zespołu 🙂

IMG_4650
Mateusz odrabiał zaległe projekty graficzne jednocześnie ustawiając perkusję

IMG_4652

A Juno testował nauszniki Ilony – słowem chaos w pełni 🙂

IMG_4654
W tej sytuacji aż dziw, że zdążyliśmy przygotować scenę na przybycie Gości 😀
IMG_4653
A Słuchacze w Szczecinie tradycyjnie nas nie zawiedli i szczelnie wypełnili salę koncertową, w piękny sposób współtworząc wraz z nami atmosferę premierowego koncertu 🙂
Do zobaczenia w przyszłym roku w Szczecinie:)!

Ze Szczecina niezbyt daleką drogę mieliśmy również do KOSZALINA, w którym również pragnęliśmy zdążyć zaprezentować naszą najnowszą płytę przed upływem roku kalendarzowego AD 2015 🙂
Udało się:) Prowadzony przez Waldka, jednego z członków legendarnej grupy Mr. Zoob „Kawałek Podłogi” ponownie ugościł Ciszową ekipę, a Koszalińska Publiczność przyjęła nas gorąco 🙂

IMG_4656

I ostatnia tegoroczna Ciszowa trasa. Ponad 2 tysiące kilometrów, ale ze świadomością, że wszystkie 3 a nawet jak się okazało 4 koncerty tej trasy na długo przed naszym przyjazdem całkowicie zapełniły sale, które planowaliśmy odwiedzić.
Na pierwszy „ogień” WARSZAWA. Zaplanowany początkowo koncert przy kominku dla kameralnej grupki Słuchaczy – rozrósł się do drugiego w tym roku koncertowego maratonu 😀
Zainteresowanie ostatnim tegorocznym koncertem Ciszy w Stolicy – przerosło bowiem nie tylko nasze oczekiwania, ale również możliwości przytulnej,kominkowej, ale mieszczącej nieco ponad 100 osób sali kawiarni „U Przyjaciół”.
W tej sytuacji podjęliśmy decyzję, o zostaniu własnym „supportem” i zorganizowaliśmy dla wszystkich chętnych dodatkowy koncert, który odbył się na 3 godziny przed pierwotnie planowanym.
Koncert ów był również „koncertem życzeń”:)
Przyjęliśmy bowiem konwencję, w której to Słuchacze na portalu Facebook zdecydowali które 20, spośród niemal 90 naszych utworów mają wybrzmieć na tym koncercie. Odeszliśmy tym samym na chwilkę od programu koncertów premierowych i powróciliśmy do piosenek, których zagranie było dla nas sporym wyzwaniem 😀
Jakież było nasze zaskoczenie, gdy okazało się, że wraz z Kasią Rytko z Radia Żak, na ów koncert, oprócz dużej grupy Słuchaczy Ciszy – postanowił wybrać się Pan Janusz Deblessem – redaktor radiowej Trójki, od 25 lat prowadzący  „Gitarą i Piórem” – najbardziej znaną w Polsce audycję poświęcona piosence poetyckiej. Wychowywaliśmy się na prezentowanych tam piosenkach, a słuchany co tydzień niski głos Pana Janusza dla wielu z nas stał się wyznacznikiem wszystkiego, czego w poezji warto posłuchać.
Tym większym zaszczytem i radością dla nas była możliwość poznania Redaktora osobiście, i życzliwe słowa pod naszym adresem po koncercie 🙂
A Warszawska Publiczność – tradycyjnie – na obu koncertach dała nam ogromny ładunek emocji, wsparcia i uśmiechu:)
W tej sytuacji nawet te niemal 5 godzin spędzonych  na scenie nie było aż tak męczące 🙂
Dziękujemy stokrotnie za całe zaufanie, jakim tylokrotnie w tym roku obdarzyli nas Warszawscy Słuchacze 🙂

Fot: Szymon Kosicki
1622197_991956660875810_306425655208342954_n

 

12366246_991956717542471_6259287267668206022_n

Z Warszawy wyruszyliśmy do RZESZOWA.
Można by rzec – nareszcie 🙂
Rzeszów od lat bowiem jest miejscem, w którym na nasze koncerty czeka od lat grono jednych z najżyczliwszych i najbardziej żywiołowo reagujących Słuchaczy na mapie Kraju 🙂
Co więcej – Ciszowy rozkład jazdy poukładał się w tym roku tak, że niemal dokładnie po roku właśnie stanęliśmy ponownie na deskach sceny WDK w Rzeszowie. Tym razem jednak, dzięki uprzejmości Sebastiana Stachurskiego i dyrekcji WDK, oraz jeszcze większemu zainteresowaniu koncertem niż tradycyjnie miało to miejsce w Sali Turkusowej – zagraliśmy na dużej sali widowiskowej, której kubatura i nagłośnienie pozwoliło nam jeszcze bardziej cieszyć się spotkaniem z Podkarpackimi Przyjaciółmi 🙂

IMG_4680

I choć co prawda specyfika wszystkich dużych scen i dużych sal stwarza niestety niekomfortowy dla jakże ważnego dla nas – bezpośredniego kontaktu z Publicznością, to choć nie widzieliśmy Waszych twarzy, to życzliwość odczuliśmy nie tylko podskórnie, ale również i bezpośrednio przez spotkanie z wieloma z Was po koncercie 🙂
Agatce tradycyjnie dziękujemy za pomoc i wsparcie przy koncercie, Sebastianowi z Zajazdu Pod Caryńską za powiew Bieszczadów, który przywiózł ze sobą bezpośrednio z Ustrzyk Górnych, a wszystkim Słuchaczom za uśmiech, wspólne śpiewanie i dobre słowa.
Słowa wybrzmią wkrótce również dzięki spotkaniu z Irkiem i Dominiką, prowadzącymi Bazę Ludzi z Mgły – audycję Radia Centrum, w której często prezentowane są nasze piosenki, i zarazem tę, w której głosami Słuchaczy nasze płyty „Nasze Światy” i „Wuka” zostały Poetyckimi Płytami Roku 🙂
Ciekawi jesteśmy, czy „Więcej Milczenia” też znajdzie drogę do Waszych serc…:) ?
Głosować na dowolną ulubioną tegoroczną płytę poetycką można tutaj:
 https://bazaludzizmgly.wordpress.com/

A na „deser” liczącej 120 koncertów tegorocznej trasy koncertowej udaliśmy się do bez dwóch zdań – najbardziej magicznej i najlepiej przygotowanej audio-wizualnie sceny klubowej, w której mieliśmy przyjemność występować.
Old Timmers Garage w KATOWICACH, prowadzony przez Adama – to nie tylko scena teatralna, to nie tylko muzeum niezwykłych, pieczołowicie odrestaurowanych legend motoryzacji. To klub dbający o każdy szczegół wystroju, akustyki, światła, prawdziwy wzór do naśladowania dla wielu miejsc podporządkowanych wyłącznie sprzedawaniu piwa…
120 tegoroczny koncert, sześćsetny koncert Ciszy w ogóle, ostatnie spotkanie ze Słuchaczami w 2015 roku.
Bilety skończyły się na tydzień przed koncertem, a niemal dwustuosobowa Publiczność wraz ze specjalistami od dźwięku, światła i efektów dodatkowych – stworzyła dla nas wieczór magiczny, pełen emocji, ciepła, dobra i życzliwości.
Zdjęcia dzięki uprzejmości Marka Nawrockiego (foto@mafoto.pl)

IMG_7325

IMG_7328

IMG_7379

IMG_7385

IMG_7388

IMG_7391

IMG_7394

IMG_7396

IMG_7407

IMG_7411

IMG_7416

IMG_7497

IMG_7499

IMG_7509

IMG_7512

IMG_7531

IMG_7540
Fot: Marek Kołodziej

12339192_1153822221313935_5315073842180321089_o

 

12375009_1153822467980577_3975555023142665829_o

 

12375193_1153821587980665_5202753927432703660_o

 

12377847_1153822591313898_5153949296015100210_o

 

 

Co najważniejsze – życzliwość i zarazem szczodrość Słuchaczy – pozwoliła po koncercie zebrać do puszek Zakonu Maltańskiego kwotę, która walnie przyczyni się do zorganizowania niepełnosprawnym dzieciakom z biednych rodzin – pięknego zimowiska w górach.
Klikając w baner dowiecie się jak jeszcze można pomóc dzieciakom!

12345437_10156253694465414_2403629107285935458_n
I tak oto do hasła, które towarzyszy nam niezmiennie od powstania zespołu „Góry Poezja Muzyka”, dopisujemy słowo, którego najbardziej brakuje, a które jest zarazem wspólnym mianownikiem gór, poezji i muzyki. To słowo „Ludzie”.
To Ludzie tworzą te magiczne chwile i spotkania.
Współtworzą każdą sekundę koncertu, a bellonowskie „współbytowanie” w śpiewie i admiracji wspólnie z Wami spędzonych momentów – staje się panaceum na zmęczenie, zdenerwowanie, kłopoty techniczne i zwątpienie…

10711401_1154617384567752_598918774_n

Dziękujemy Wam wszystkim po stokroć za te wszystkie lata, a w szczególności za ten niezwykły rok w drodze…
Ciszaki

Listopad w drodze

Tegoroczny listopad okazał się rekordowy pod względem ilości zagranych Ciszowych koncertów. W jednym tylko miesiącu odbyło się ich aż 17, a geograficzny rozstrzał miejscowości sprawił, że bardziej niż zwykle dziękowaliśmy opaczności za pogodę i nienachalną póki co zimę 🙂

A naszą listopadową wędrówkę rozpoczęliśmy od koncertu w SŁUPCY.
Ta niewielka miejscowość położona nieopodal autostrady A2, jest jedną z tych, które często mija się pędem autostradowym.
A zupełnie niesłusznie, gdyż sama Słupca okazała się być uroczym miasteczkiem z pięknie przygotowaną salą koncertowo-kinową, której niebieskie jak wierszu Wiesławy Kwinto-Koczan krzesła wkrótce wypełniły się Słuchaczami. Koncert ów byliśmy zmuszeni zagrać w kwintecie przez nieobecność Oli, która do maja niektóre piątki będzie musiała niestety opuszczać przez obowiązki na uczelni, ale życzliwy odbiór Publiczności i mnóstwo ciepłych słów po koncercie pocieszyło nas, że mimo braku jednej osoby nasze koncerty również mogą się podobać 🙂
My –  przyzwyczajeni do brzmienia zespołu w pełnym asortymencie wokalnym i instrumentalnym – przeżywamy zawsze bardzo wszelkie braki, a tego miesiąca przyszło nam takich koncertów zagrać jeszcze kilka… Specjalnie dobieramy wtedy repertuar, przez co te koncerty są nie tylko wyzwaniem dla nas, ale również dla Słuchaczy stają się pewną niespodzianką 🙂
Do Słupcy na pewno wrócimy jeszcze, gdyż było nam u Was przemiło :)!

DSC_0198

 

12189992_849659355146744_8428478923583266701_n

 

12208841_907376852673851_7952302321852862705_n

Następnego dnia wyruszyliśmy do dobrze nam znanej i często odwiedzanej przez nas ŁODZI.
Tym razem mieliśmy zaszczyt być gośćmi 20 urodzin Koła Naukowego Studentów Architektury PŁ „IX Piętro” na zakończenie Ogólnopolskiego Seminarium Naukowego „Łódź U Like”.
Nowa też dla nas była sala, w której wystąpiliśmy. Był to mianowicie Klub Tektura, który swoim postindustrialnym, jasnym wystrojem oraz całkiem niezłą akustyką sprostał zadaniu 🙂 Pewnie wrócimy jeszcze w te pachnące kawą mury 🙂
Koncert zgromadził oczywiście samych solenizantów, zaproszonych gości, ale również Słuchaczy Ciszy, którzy nie mogli być z nami podczas wrześniowego koncertu, bądź tych, z którymi mieliśmy okazję spotkać się tej jesieni ponownie:) Było przemiło!

 

12219432_10156170222460414_654373898043323441_n

 

X1004977_01

 

X1005011_01

 

X1005012_01

Po koncercie w Łodzi udaliśmy się w Opolskie, żeby zadebiutować na scenie Domu Kultury w GŁUBCZYCACH. To kolejna niewielka miejscowość na mapie Polski, w której mimo niemal 600 zagranych koncertów nie mieliśmy okazji jeszcze gościć. Bardzo lubimy te nowe wyzwania.
Sale, które są zagadką i zupełnie nową Publiczność. To zawsze szczególne wyzwanie i chęć jak najpiękniejszego zaprezentowania się w nowym miejscu:) I tak było i tym razem 🙂 Zgromadzeni Słuchacze przyjęli nas uroczo, a Głubczyce z miejsca dołączyły do mapy Ciszowych miejsc, w które będziemy regularnie powracać 🙂

Zdjęcia dzięki uprzejmości portalu twojegłubczyce.pl

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-11

 

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-12

 

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-15

 

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-21

 

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-33

 

Koncert-zespołu-Cisza-jak-ta-MOK-Głubczyce-2015-42

Następne na naszej listopadowej trasie były wielkopolskie WRONKI.
W tej miejscowości mieliśmy już okazję gościć przed trzema laty.
Powróciliśmy na zaproszenie dyrektora Michała Poniewskiego.
Tradycyjnie – niebieskie krzesła Domu Kultury we Wronkach wypełniły się Słuchaczami i mogliśmy „pobujać razem w obłokach”.
Świetnie przygotowana scena od strony oświetlenia i doskonała atmosfera.
Dziękujemy Wronczanie!

fotob-10807

 

fotob-10829

 

fotob-10843

 

IMG_4463

 

IMG_4464

 

IMG_4465

Z Wronek udaliśmy się do GDYNI, jednego z miast, w którym najczęściej grywamy koncerty 🙂
Ponownie ugościło nas dzięki uprzejmości Marcina przytulne wnętrze Caffe Anioł. Zainteresowanie muzycznym spotkaniem z nami było jednak za duże na kawiarniane wnętrza, i – pierwszy raz w historii Ciszy Jak Ta zdecydowaliśmy się zagrać dwa koncerty, bezpośrednio jeden po drugim, żeby dla nikogo nie zabrakło miejsca 🙂
Niesamowite to przeżycie, móc porównać w tak krótkim czasie dwie zupełnie różne Publiczności, zmierzyć się z niemal 4 godzinnym koncertem i wyjść z tego „z tarczą”.
Dwa zupełnie odmienne koncerty – pierwszy – zasłuchany, poetycki i klimatyczny, drugi – mega radosny, folkowy, żywiołowy.
To samo miejsce, ten same piosenki, ten sam czas – a dwa zupełnie odmienne koncerty 🙂 I jak to się dzieje…?

12227152_1161027720592994_8013987666834911322_n

 

12234905_1161027820592984_8597751706469686990_n

 

12239390_1161027697259663_4211737394011174348_o

 

12241063_1161027953926304_9071333011539588968_o

A tak nasz gdyński koncert zapamiętała mała Magda 🙂
11202565_10156227570975414_1935850418201271839_n

A po koncercie w Gdyni nastał czas, żeby naszą najnowszą płytę zaprezentować nareszcie w rodzinnej miejscowości większości Ciszaków – w KOŁOBRZEGU 🙂
Regionalne Centrum Kultury stało się areną naszego spotkania z rodzinami, przyjaciółmi i mieszkańcami Kołobrzegu.
Obsługa oświetlenia sceny stworzyła nam niepowtarzalny początek koncertu, w którym każdy nas wyłaniał się ze strumienia światła 🙂
Aż by się chciało na codzień mieć własnego oświetleniowca 🙂
Może kiedyś się uda…
A po koncercie udaliśmy się zespołowo do miejscowej Tawerny, która była  kolebką naszych zespołowych spotkań w czasach, w których spędzaliśmy jeszcze weekendy wspólnie w Kołobrzegu na sączeniu piwka, muzykowaniu i marzeniom o koncertach w całym kraju 🙂

12235535_1172791942750576_481913553_o

 

12255496_1172792076083896_1486266119_o

 

12255656_1172792079417229_154103512_o

Następnie udaliśmy się po raz wtóry do ZŁOTOWA, w którym mieliśmy już niegdyś przyjemność zagrać plenerowo dla Harcerzy. Tym razem na zaproszenie Pana Leszka zagraliśmy z okazji Jesiennej Ofensywy Kulturalnej koncert w Złotowskim Centrum Aktywności Społecznej.
Co ciekawe – na koncert przybyli Przyjaciele zespołu aż…z Bieszczadów:)!
A sala ZCAS okazała się jedną z najbardziej stromych sal, przed jakimi przyszło nam grać 🙂 Aż się baliśmy, czy nam Słuchacze nie pospadają 😀
Przemiło było 🙂

IMG_4481

Po koncercie w Złotowie udaliśmy się do małopolskich KĘT.
Tam czekał już na nas koncert dla Harcerzy 🙂 Harcerskie koncerty zawsze mają swoją specyfikę i niepowtarzalną atmosferę.
I było jak często u Harcerzy – żywiołowo i dynamicznie 🙂
To był chyba najmniej „cichy” z naszych koncertów 🙂
A ponieważ nie znaleźliśmy żadnych zdjęć z koncertu – dzielimy się z Wam solą Ciszowej ziemi – warunkami w garderobie 😀
Taki to chaos panuje u nas najczęściej 😀

IMG_4483

 

IMG_4487

A jak kogoś sen zmorzy – zawsze może liczyć na towarzysza do poduszki 😀
Tu akurat w rolach głównych obcujący z bynajmniej nie Ciszową muzyką Darek i zaprzyjaźniony z zespołem – Trufelek 😀

IMG_4488

Po koncercie w Kętach udaliśmy się na Lubelszczyznę, żeby zadebiutować w OPOLU LUBELSKIM. Dom Kultury w Opolu Lubelskim zaskoczył nas piękną, nowoczesną, doskonale nagłośnioną i oświetloną salą.
Malutkie lubelskie Opole udowodniło tym samy, że nie musi mieć żadnych kompleksów wobec stolicy polskiej piosenki o tej samej nazwie w innej części kraju 🙂

IMG_4506

 

IMG_4507

Publiczność przyjęła nas gorąco i tłumnie – na pewno wrócimy do tego uroczego miasteczka 🙂

Następnie Ciszowe szlaki zawiodły nas do NOWEJ SARZYNY pod Leżajskiem, na festiwal harcerski Hit:)
Ależ się działo… :)Jak wspomnieliśmy powyżej – festiwale harcerskie zawsze mają pewną specyfikę, która wyraża się najczęściej w żywiołowości. Sposób przyjęcia nas przez podkarpackich Harcerzy jednak przerósł wszystkie nasze oczekiwania :)!
Harcerze biorący udział w festiwalu – od pierwszej piosenki zgotowali nam przyjęcie na poziomie żywiołowości osiągalnym zwykle dopiero przy bisach 😀 Do tego – był to dzień urodzin naszego Mateusza 🙂
Skończyło się tak:
http://youtu.be/3rg8qlXGsnk
Moc, życzliwość, szaleństwo i radość – no i jak tu nie kochać Harcerzy:)?

12239984_519945644830340_9211033205699496961_n
11214211_519946171496954_6017216692519259328_n

 

 

12241185_519958304829074_6409460707258784644_n

 

 

12246750_519958831495688_3229337004763768840_n

 

 

12238225_743056172491222_3166618051966400846_o

 

 

12241062_743053969158109_5113138616223836028_o

 

 

12265921_743237005806472_8658126068042787748_o

 

A po koncercie w Nowej Sarzynie ruszyliśmy do JAROCINA PODKARPACKIEGO. Ten przyrostek z województwem nie należy cokolwiek do nazwy miejscowości, jednak z konieczności musieliśmy go dodać, gdyż nasza trasa ułożyła się tak śmiesznie, że w przeciągu kilku dni zagościliśmy w obu Jarocinach na mapie Polski – w niedzielę w tym właśnie opisywanym, a w środę – w istnej Mekkce polskiej muzyki rockowej w Wielkopolsce. Ale zanim o tym – kilka słów o koncercie w malutkim Jarocinie na Podkarpaciu.
To jedna z najmniejszych miejscowości, w jakich mieliśmy przyjemność występować w Ciszowej historii. Dość powiedzieć, że ładny dom kultury w Jarocinie – jest bodaj największym budynkiem, jaki mieliśmy okazję dostrzec w okolicy:)

CEE_-_budynek_(02)

Na malutkiej, zaaranżowanej na okoliczność scence – wystąpili w ramach mini przeglądu piosenki turystycznej młodzi adepci sztuki śpiewanej 🙂

IMG_4520

A Juno zastanawiał się, czy aby nie wystąpić z nowo poznaną w Jarocinie „rodziną”

IMG_4518

Ostatecznie wystąpił jednak z dobrze sobie znaną rodzinką patologiczną, a Słuchacze w malutkim Jarocinie udowodnili, że nawet w tak kameralnych miejscach i miejscowościach – są ludzie otwarci na poetyckie słowo i muzyczną wrażliwość. Było nam bardzo miło w Jarocinie i wrócimy kiedyś na pewno 🙂 !

1-002

Po koncercie piękniejsza część Ciszaków powróciła na północ, a większa część zdecydowanie mniej pięknej części w sile Ciszaków czterech – ruszyła na południ, by choć na chwilkę odwiedzić ukochane Bieszczady 🙂
Do Ustrzyk Górnych dojechaliśmy w nocy, gdzie przywitał nas pierwszy w tym roku śnieg:

11251814_10156211842540414_2184643338596486305_n

I legendarna już gościnność Zajazdu Pod Caryńską:

2
IMG_4526

 

We dnie odwiedziliśmy kilka zaprzyjaźnionych miejsc, i choć upał z lekka zleżał – to pierwszy w tym roku, bieszczadzki, dziewiczy śnieg – napełnił Ciszowe dusze ogromną ilością endorfin i nie tylko 🙂
12247671_10206150551497158_9071650447291045892_o

 

12291062_10156215693505414_5647073243188768956_o

 

12304180_10156215693775414_7028028082690547566_o

 

12291271_10156215693925414_9204883609706679296_o

Aż okazało się, że właściwie tylko Juno może prowadzić naszego busa…

12307378_10156215693835414_8109816248433284549_o

A wieczór spędziliśmy tradycyjnie – na śpiewograniu pod kominkiem:)
IMG_4553

 

IMG_4556

Następnie udaliśmy się przez nasz ukochany Łupków z magicznym cmentarzykiem, w którym jak nigdzie indziej śmierć splotła się z życiem, historia z teraźniejszością, a natura ze sztuką

IMG_4599

 

 

IMG_4597

Do Schroniska Dobrych Myśli, gdzie zawsze zawijamy na naszych górskich trasach. To kolejne z miejsc pełnych przyjaźni, ciepła i radości, które polecamy na stałe wpleść w mapę górskich wojaży 🙂

12243278_10156218287835414_2133231113714407652_n

A po wykonaniu tego porannego zdjęcia przyszło nam już wracać z gór ku nizinom, by spotkać się z resztą Ciszaków w JAROCINIE. Tym razem wielkopolskim, w którym zagościliśmy po raz drugi w tym roku. W lutym zagraliśmy bowiem koncert, który – nieco symbolicznie – był ostatnim koncertem zorganizowanym przez Jarociński Ośrodek Kultury, który wkrótce po koncercie został rozwiązany 😦
Bynajmniej nie stało się to z naszego powodu jednak, a z powodu decyzji polityczno-administracyjnych, niemniej jednak to wielka szkoda, że ta scena, kolebka najważniejszego polskiego festiwalu muzycznego musiała zakończyć swą działalność, a wcale niemałe miasto zostało pozbawione Ośrodka Kultury 😦
W jego miejsce jednak powstała Biblioteka, która łączy teraz funkcje kulturalno oświatowe. Tak więc zagościliśmy ponownie w Jarocinie – tym razem asekuracyjnie – nie tylko żeby zagrać koncert (może obawiano się, że po kolejnym naszym koncercie zlikwiduje się też bibliotekę… :D? ) , ale również żeby…gotować 🙂
Projekt zakładał bowiem warsztaty kulinarne z artystami :)!
Cały pięciokoncertowy weekend przyszło nam zagrać bez Ilony, a pod jej nieobecność naszego honoru kulinarnego a zarazem uroku scenicznego broniła osamotniona wśród chłopaków Ola, ale chłopaki też starali się dzielnie ją wspierać 🙂

IMG_4606

 

IMG_4609

W efekcie mieliśmy chyba najzdrowsze jedzenie w garderobie ever, i tylko Juno był zdruzgotany brakiem ciasteczek… 😀

12303942_1265327240160009_1467672260377523666_o
IMG_4604

A potem już koncert, czyli nasz Ciszowy żywioł, w którym czujemy się dużo lepiej niż w mieszaniu sałatek 🙂

12291939_1265326486826751_4887305404728904317_o

 

12304482_1265191326840267_1382619225998643353_o

 

12309624_1265191206840279_714478718758988666_o

 

12314310_1264172190275514_4718300406444665391_o

 

12308007_1265852650107468_5635577292046355316_o

 

12309818_1265852586774141_3461309136747837749_o

 

12322539_1265852606774139_359180820169919107_o

Po koncercie w Jarocinie udaliśmy się do OLSZTYNKA.
To nieduże miasteczko, położone w pobliżu starszego brata – Olsztyna.
„Młodszy braciszek” udowodnił, że w mniejszej miejscowości zainteresowanie piosenką poetycką może być nie mniejsze niż w wojewódzkim mieście. Kino Grunwald w Olsztynku wypełniło się bowiem do ostatniego miejsca, a Olsztynecka Publiczność zgotowała nam przemiłe przyjęcie. Scena kinowa usytuowana była na tyle wysoko, że nie moglibyśmy mieć pełnego kontaktu ze Słuchaczami. Zdecydowaliśmy się więc zagrać o poziom niżej niż zwykle, choć mamy nadzieję, że nie na niższym niż zwykle poziomie:D

IMG_4617

Serdecznie dziękujemy i na pewno będziemy wracali :)!
A po Olsztynku przyszedł czas i na OLSZTYN.
To miasto w którym wystąpiliśmy już wielokrotnie, i niemal za każdym razem gościmy w innym miejscu. Tym razem jednak powróciliśmy do sali pod Amfiteatrem im. Czesława Niemena. To bardzo specyficzna, kameralna sala koncertowa, w której bliskość Słuchaczy jest większa niż gdziekolwiek indziej. Jest to bowiem miniaturowa kopia dużego amfiteatru.
12299269_908122175945764_3988654800623850094_n

 

IMG_4623

 

IMG_4624

498_20151128175522

 

26937-320151128180247

 

26937-420151128180247

 

26937-420151128180356

Miejsca się zmieniają – nie zmienia się jedno. Olsztyn należy do miast, w którym jesteśmy witani najbardziej żywiołowo, a interakcja z publicznością przypomina częściej stand-up niż koncert poetycki. I bardzo dobrze:)
Pozostaje nam tylko zaśpiewać za Stefanem Brzozowskim z Czerwonego Tulipana…”Olsztyn kocham – moją małą Amerykę”
A dzień później i owszem – odwiedziliśmy małą Amerykę 😀
IMG_4627
Nie spodziewaliśmy się, że to tak łatwe. Na przyszły rok zaplanowaliśmy tym samym Tour the Ameryka, dla przełamania negatywnego stereotypu, że Polonia nie słucha poezji 😉
A do Łomży mieliśmy już niedaleko.
W tej części kraju nie występują jednakowoż autostrady, co nie znaczy, że nie występują przygody drogowe:

IMG_4628

Ta na szczęście skończyła się dla kierowcy jedynie kosztownie i nie spowodowała – jak by się to pewnie stało na autostradzie A4 – korka 😉

IMG_4626

ŁOMŻA przywitała nas zapierającą dech w piersiach wielką i doskonale przygotowaną koncertowo salą, która nie była bynajmniej salą koncertową Domu Kultury, a…aulą Liceum Katolickiego.
Jak widać kultura może czasami pozazdrościć oświacie przygotowania sprzętowego i lokalowego. Całe szczęście, że miejscowy Dom Kultury może korzystać z uroków tej imponującej sali. Dzięki temu skorzystać z niej mogliśmy i my:

IMG_4629

IMG_4633

151130083413

 

151130083427

 

151130083417

Słuchacze w Łomży wysłuchali nas niezwykle kontrastowo do żywiołowej Publiczności Olsztyńskiej. Zauważyliśmy taką specyfikę koncertową, że ta sama ilość Słuchaczy skupiona ramię w ramię na niewygodnych ławeczkach – odbiera koncert znacznie bardziej żywiołowo, niż ta sama ilość Słuchaczy w ogromnej sali, zatopiona w pluszowych, wielkich fotelach 🙂
Oczywiście oba typy koncertów mają swoją specyfikę i urok.
Ten w Łomży pozwolił nam zagrać pieśni poważne, dostojne, bardziej poetyckie, a miłym słowom po koncercie nie było końca 🙂
Wywiad z Michałem dla miejscowej gazety pod tym linkiem.

151130083433

A na zakończenie listopadowej trasy udaliśmy się do miejscowości RYN.
To był nasz debiut w niewielkiej, acz pięknie położonym Rynie.
Ugościł nas miejscowy Dom Kultury, a sala koncertowa ku naszemu nieustannemu zdziwieniu – wypełniła się szczelnie Słuchaczami.
I tradycyjnie – masa dobrych słów i wzruszeń oraz kilka trafionych dźwięków 🙂

IMG_4636

 

IMG_4640

To był bardzo wymagający dla nas miesiąc…
Ponad 112 tegorocznych koncertów za nami. Przed nami jeszcze 7 spotkań grudniowych, po których nastąpi zasłużony miesięczny odpoczynek 🙂
Ale jak znamy życie – już po tygodniu będziemy za Wami tęsknić :)!
Ciszaki

 

Październik w drodze

Pierwszy październikowy koncert zawiódł nas do LUBINA.
Centrum Kultury Muza ugościło nas tradycyjnie – przednio, a licznie zgromadzona Publiczność pozwoliła nam cieszyć się świetnym odbiorem i interakcją ze Słuchaczami 🙂 CK Muza to miejsce na mapie Polski, do którego zawsze z radością będziemy wracali 🙂

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

SONY DSC

Kolejną miejscowością  na naszej październikowej mapie koncertów stał się OŚWIĘCIM. Po raz pierwszy mieliśmy okazję zaprezentować się w tym naznaczonym bliznami historii mieście w Małopolsce.
Nasz koncert wieńczył Światowe Dni Turystyki, a stał się faktem dzięki staraniom Jana Noworyty. Zagraliśmy w pięknej Auli Szkoły Muzycznej w Oświęcimiu.

IMG_4334

IMG_4336
Zostaliśmy przemiło przyjęci przez Oświęcimską Publiczność, a po koncercie dowiedzieliśmy się, że nastąpił debiut Ciszy Jak Ta na płycie winylowej :D!
Z taką bowiem płytką właśnie stawili się po koncercie nasi Słuchacze 🙂
Oczywiście z radością podpisaliśmy taki przejaw „piractwa” płytowego 🙂

12064252_10207921043370925_402917527_n

12067862_10207921044770960_491834657_n   12092760_10207921044290948_1584837071_n

Dnia kolejnego pojechaliśmy do POZNANIA, aby na zaproszenie Klubu Blue Note zaprezentować Poznaniakom naszą najnowszą płytę – „Więcej Milczenia”
I tradycyjnie również –  stolica Wielkopolski nas nie zawiodła.

12107216_911569535585732_6371650836124601827_n
Wypełniony do ostatniego miejsca Klub zgotował nam entuzjastyczne przyjęcie, a Poznaniacy udowodnili, że nie bez powodu Poznań jest jednym z najczęściej odwiedzanych przez nas miast w Polsce.

12074849_911569505585735_3286306122242014250_n

Ponieważ dla sporej liczby chętnych zabrakło miejsc na tym koncercie – z miejsca podjęliśmy decyzję o zorganizowaniu dodatkowego koncertu tydzień później, w konwencji, której początkiem stały się rozstawione na stolikach w Blue Nocie świeczki 🙂

IMG_4345

A już pięć dni później – zagościliśmy w POZNANIU ponownie 🙂
Tym razem był to wyjątkowy, prywatny koncert zorganizowany z dużym rozmachem z okazji 18 urodzin Matusza.

12105929_1023355394395339_7783008337519521355_nPo raz pierwszy w historii CJT mieliśmy okazję zagrać na urodzinach tak młodego Słuchacza Ciszy. Nieczęsto  zdarza się, żeby urodziny planować tak precyzyjnie i zapobiegliwie, jak zrobił to Mateusz. Nieczęsto również można liczyć na tak duże wsparcie rodziny i przyjaciół, jak to miało miejsce w tym przypadku.
Gościnna sala Domu Harcerza na Jeżycach zamieniła się w salę koncertowo-balową, a wystrój, poczęstunek jak i program urodzin zaplanowany był z dużym urozmaiceniem i rozmachem:) Gratulujemy wejścia z przytupem w pełnoletniość Mateuszu 🙂

A dzień później, również w POZNANIU, odbył się w tej samej sali wspomniany wcześniej dodatkowy, wyjątkowy koncert akustyczny. Nieobecność Mateusza Wyzińskiego i jego perkusji, oraz zapalenie krtani u Ilony sprawiły, że przyjęliśmy dla tego koncertu wyjątkową oprawę koncertu akustycznego, mocno improwizowanego 🙂
Zasiedliśmy więc w półkolu na scenie, a całą salę przyozdobiliśmy ponad 400 świeczkami, które sprawiły, że to spotkanie ze Słuchaczami było jednym z najbardziej magicznych i osobistych w roku.

12122533_10156092372075414_4030895924101709800_n

IMG_4366

IMG_4369Słuchacze, którzy mieli okazję być przed tygodniem w Blue Nocie i przybyli ponownie na nasz koncert – mieli okazje posłuchać zupełnie innych piosenek, niż te grywane przez nas ostatnimi czasy najczęściej, a Ilonę, które tego dnia mogła tylko grać na skrzypcach – wokalnie zastąpili Michał i Ola.
Było więc bardzo oryginalnie, kameralnie i rodzinnie, za co ogromnie dziękujemy tym wszystkim, którzy przybyli na ten magiczny dla nas wieczór 🙂

A dnia kolejnego jakże odmienny koncert:)
Premiera naszego najnowszego krążka w WARSZAWIE, a więc mieście, w którym od lat na nasze koncerty przybywa regularnie najwięcej Słuchaczy.
Tradycyjnie już na premierę najnowszego krążka wybraliśmy salę Domu Kultury Świt, który był również areną premiery naszej poprzedniej płyty zatytułowanej Wuka.
Tym razem do tej przestronnej sali przyjechaliśmy z płytą „Więcej Milczenia”, a przed koncertem, z okazji premiery nowej płyty,  sprawiliśmy sobie sesję zdjęciową 😀
Niełatwe to było zadanie dla zespołu nieprzyzwyczajonego do profesjonalnych sesji zdjęciowych 😀

IMG_4375   IMG_4378

IMG_4380
Ale efekty już dużo bardziej nam się spodobały 🙂

20151011_40

20151011_188.jpgx

20151011_213

20151011_248

20151011_377

20151011_489

20151011_541A całość sesji przez nasz brak przygotowania przedłużyła nam się tak niemożebnie, że w DK Świt wylądowaliśmy na krótko przed koncertem, a życie uratował nam niezawodny Jędrzej Molczyk, który dowiózł nam na salę przepyszności obiadowe, które dla nas przygotował, ciepłe i pachnące, wraz z całą obiadową zastawą, oraz świeżo upieczony przez siebie chlebek 🙂

IMG_4387[1]Dobrze mieć takich Przyjaciół…
Publiczność warszawska tradycyjnie nas nie zawiodła i gorąco przyjęła najnowszą płytę i piosenki:)

12108278_10206205820519465_3188678953192813053_n

Następnego dnia udaliśmy się do WROCŁAWIA, gdzie wystąpiliśmy w niezwykle popularnym ostatnio Klubie Muzycznym Stary Klasztor.

12141613_10204707516837774_3744487056977698862_n
Okazało się, że na skutek zawirowań i nieporozumień organizacyjnych koncert nie odbędzie się w dużej Sali Gotyckiej tego klubu, a w sporo mniejszej, liczącej kilkadziesiąt miejsc sali niższej Klasztoru. W efekcie niemal dwieście przybyłych na koncert osób wysłuchało naszego koncertu w nader…przytulnej atmosferze…
Przykro nam było bardzo, zwłaszcza ze względu na te osoby, które  koncertu musiały wysłuchać na stojąco…:( Nie mieliśmy jednakowoż na to żadnego wpływu 😦
Niemniej jednak zostaliśmy przyjęci przeuroczo przez Wrocławian, a ilość zdecydowanie przekuła się w tym akurat przypadku w jakość 🙂

Na kolejny październikowy koncert przyszło nam pojechać do malutkiego, ale uroczego TOLKMICKA.

aDSC_4627Niezwykła jest atmosfera sennych, posezonowych turystycznych miasteczek nadmorskich – tym razem akurat usytuowanych nad Zalewem Wiślanym.
Niesamowita jest też atmosfera takich kameralnych spotkań w maleńkich Domach Kultury, gdzie mamy bezpośredni kontakt z każdym przybyłym na koncert Słuchaczem podczas koncertu, a i po koncercie z każdym można zamienić słowo 🙂
Bardzo cenimy sobie te malutkie, ale pełne życzliwości miejsca na mapie Kraju.

Następnie ruszyliśmy do EŁKU, by ponownie zaprezentować się ełckiej Publiczności, po ponad roku przerwy. Zagościliśmy powtórnie w Karczmie Stary Spichlerz, która za sprawą Jarka ugościła nas tradycyjnie i bardzo zacnie 🙂
Po raz kolejny też Słuchacze z Krainy Wielkich Jezior nas nie zawiedli. Karczma wypełniła się do ostatniego miejsca, a my mieliśmy okazję zaprezentować piosenki z najnowszej płyty, jak również te troszkę starsze.
Było bardzo klimatycznie 🙂

11056548_535126689997158_5203009007287211113_o

12087135_535126583330502_2058693290230578311_o

12094864_535127216663772_1734829148129289599_o
12138332_535126276663866_3902575220992818026_o

A z Ełku pojechaliśmy również tradycyjnie dla nas na tej trasie – zmienić klimat  – do BIAŁEGOSTOKU 🙂
Klub Zmiana Klimatu to już stałe miejsce na naszej ciszowej trasie koncertowej.

IMG_4401[1]
Organizatorzy stwarzają doskonałe warunki do prezentowania muzyki, a białostocka Publiczność za każdym razem udowadnia, jak krzywdzący jest disco-polowy wizerunek tego miasta, podtrzymany niegdyś jeszcze przez niedoszłego posła Kononowicza 🙂

IMG_4402[1]
Reklamy koncertów znajdują się tam, gdzie każdy mężczyzna z pewnością je dojrzy 😀
IMG_4404[1]
Choć były pewnie również w innych miejscach, czego dowodem były liczne na koncercie Panie 😀
Od lat Słuchacze w Białymstoku należą do najliczniejszych i najpiękniej przyjmujących poezję Publiczności na ciszowej trasie i zawsze będziemy tam wracali z radością i uśmiechem 🙂 I tym razem Białystok nas nie zawiódł – było pięknie.
Gdyby tylko bezpośrednio po koncercie nie trzeba było wracać tyyyle godzin po drożach i bezdrożach Warmii i Mazur… 🙂

W kolejny weekend udaliśmy się do królewskiego KRAKOWA – zaprezentować krakowianom naszą najnowszą płytę i podjąć kolejną nierówną walkę z akustyką Rotundy w Krakowie 🙂
To wprost niesamowite, że tak kultowa, historyczna i zacna sala koncertowa, goszcząca tyyle sław w Krakowie może się legitymować tak niekorzystną akustyką sali…
Na szczęście Słuchacze w Krakowie nas nie zawiedli i stawili się na koncercie bardzo licznie – a to, abstrahując od przyjemności z tego, że chcecie nas słuchać – diametralnie zmienia akustykę większości sal 🙂
W efekcie wspólnymi siłami stworzyliśmy ten koncert, a Publiczność dźwiękowy łomot związany z kształtem i specyfiką sali wzięła dosłownie, kolokwialnie mówiąc – „na klatę” 🙂

12046960_576684589152618_7672942621162838389_nA miłym słowom, zdjęciom i podpisom po koncercie nie było końca 🙂

12063376_576685495819194_4093862074412546244_n
12193399_576685335819210_2368173070941435118_nDziękujemy Kraków!

Z Krakowa niedaleką drogę mieliśmy do RADZIONKOWA, do Centrum Kultury o uroczej nazwie „Karolinka” .
Byłą to już trzecia nasza wizyta w tym gościnnym miejscu – tym razem doczekaliśmy się zakończenia remontu głównej sali i mieliśmy przyjemność wystąpić dla śląskiej Publiczności w doskonale przygotowanej akustycznie i oświetleniowo sali 🙂

IMG_4413[1]
IMG_4419[1]
IMG_4420[1]Niestety okazało się, że zawiódł delikatnie mówiąc „czynnik ludzki”, kompletnie nie znający swojego sprzętu,  a próba akustyczna przed koncertem trwała… niemal 3 godziny bijąc jakiekolwiek rekordy właściwie wszystkiego… 😀
Co więcej – rezultat po trzech godzinach ustawiania był niemal wyjściowy, co widać wyraźnie po Ilonce …

IMG_4407[1]W ostateczności jednak udało się zagrać koncert, a gościnność Pani Justyny i Pani Basi wynagrodziła nam 3 godzinną gehennę z próbami okiełznania nowoczesnego sprzętu muzycznego, który jednakowoż podłączony był kablami bez wątpienia przez złośliwego chochlika z kopalni 🙂
Publiczność przyjęła nas gorąco, pozostało nam więc grać i mieć nadzieję, że Słuchacze słyszą nas choć odrobinę lepiej, niż my samych siebie na scenie 🙂
Ot – życie w drodze 🙂

cisza_w_radzionkowie_10

cisza_w_radzionkowie_14

cisza_w_radzionkowie_15

cisza_w_radzionkowie_17

cisza_w_radzionkowie_21

cisza_w_radzionkowie_28

cisza_w_radzionkowie_29

cisza_w_radzionkowie_30

cisza_w_radzionkowie_40

cisza_w_radzionkowie_43

cisza_w_radzionkowie_44

cisza_w_radzionkowie_46

cisza_w_radzionkowie_49Przez cały koncert dodawała nam otuchy uśmiechnięta od ucha do ucha Słuchaczka z pierwszego rzędu, jak się później okazało – dwunastoletnia Dominika 🙂
To niesamowite widzieć na naszych koncertach tak młode osóbki chłonące trudne często słowa wielkich polskich poetów, i zarazem dowód na to, że wrażliwość nie ma wieku…:)

cisza_w_radzionkowie_50

A kolejnego dnia czekała na nas nasza ukochana BYDGOSZCZ.
Gościnność Ani i Janusza z Restauracji Zatoka jest nam znana od dawna, a Zatoka to miejsce, do którego wracamy regularnie, jak do domu:)
Sami Bydgoszczanie nigdy nas nie zawodzą, a Słuchacze z tego właśnie miasta wspomagani przez przyjezdnych z Torunia, Nakła, Solca, Świecia i i innych okolicznych miejscowości regularnie stawiają się na spotkaniach z nami i pięknie współtworzą magiczne wieczory w Zatoce. Cieszy nas niebywale również to, że nasze koncerty zainaugurowały i przyczyniły się do powstania tego zupełnie nowego miejsca na mapie bydgoskiej poezji  śpiewanej, istnej Zatoki Poezji 🙂 Oprócz naszych bowiem regularnie odbywają się tam koncerty innych zaprzyjaźnionych zespołów z Krainy Łagodności, a sama sala balowa wzbogaciła się o mini scenkę 🙂
Oprócz tego masa serdeczności, doskonałe jedzenie, życzliwość i uśmiech.

12189703_753848524719978_8836520292104847757_nBędziemy do Bydgoszczy wracali do końca świata 🙂

Ostatnią trasę październikową zainaugurowaliśmy w GDAŃSKU.
Sala gdańskiego Domu Harcerza stała się miejscem gdańskiej premiery naszej najnowszej płyty. Wypełniona do ostatniego miejsca salę, dzięki wsparciu wolontariuszek – Michaliny i Kasi udało nam się samodzielnie przygotować, nagłośnić i oświetlić – sam obiekt bowiem jest obecnie w stanie nazwijmy to kolokwialnie – dość surowym 🙂

pl_11395381112kino1_mae
pl_090743170913dsc_0047_wynikAle za to przyjęcie naszego koncertu przez trójmiejską Publiczność wypełniło siermiężną salę kinową taką ilością dobrych słów i emocji, że nie mogło być nam inaczej niż tylko wspaniale:)
Bardzo dziękujemy za wszystkie dobre słowa Gdańszczanie!

Następnie udaliśmy się po raz pierwszy do GRUDZIĄDZA.
Panorama miasta z miejsca nas urzekła…

c7b5680fb996b0405b7c2ca4e0ef528b
spichrza
Urzekło nas również samo miejsce koncertu. Klub „Akcent” to może nazwa kojarząca się nie tyle z poezją śpiewaną, ale z całkiem innym gatunkiem okołomuzycznym, za to duch tej sceny tworzony przez Panią Anię sprawia, że występ w tym miejscu staje się dla każdego zaszczytem i przyjemnością. Doskonała oprawa świetlna i muzyczna, oraz wierna, od lat ufająca organizatorom Publiczność tworzą w tym niepozornym miejscu przy Teatrze w Grudziądzu scenę prawdziwie niezwykłą.

IMG_4432
I takież było przyjęcie naszej muzyki przez grudziądzkich Słuchaczy.

563706901072c_p
5634d931867dd_o

5634d92454999_o,size,933x0,q,70,h,60d79b

5637075d9dacb_p

56370605e9e5a_pByło wzruszająco, euforycznie i przesympatycznie, a dobrym słowom po koncercie nie było końca. Obowiązkowo będziemy regularnie powracali do Grudziądza :)!

A na deser październikowej trasy pojechaliśmy baaardzo daleko, bo aż do LUBLINA.
Za to pojechaliśmy do miejsca, które nie tylko przez gościnność Gospodarza – Marka, ale również przez niebywałą, iście lubelską serdeczność Publiczności, która zawsze czeka na nas w Zaścianku i wita nas dosłownie z otwartymi ramionami 🙂
Tak było  tym razem – przemiło było zobaczyć ponownie twarze Przyjaciół zespołu, i zagrać w atmosferze współtworzenia wieczoru przez Słuchaczy. Uważnie słuchano naszych najnowszych piosenek, a te starsze – gremialnie z nami śpiewano 🙂
Pięknie było 🙂

12122877_887504944690866_3191237290557349286_n
12189149_10206688826811940_6987326353881492626_n  12193367_10206688815851666_7031324590751238540_n
Lublin – tak daleko w kilometrach, a tak blisko naszych serc 🙂
Do zobaczenia!

Koncert w Nowej Soli

Drugie 70 lecie Hufca w ten sam weekend:)!
Okazało się bowiem, że dokładnie 70 lat temu powstało nie tylko harcerstwo w Oławie, ale i  w Nowej Soli:)
Tym razem plenerowa scena, choć po koncercie na Rycerzowej myśleliśmy już, że pogoda w tym roku definitywnie zakończy nasze koncerty w promieniach słońca:)
Promieni słońca co prawda w Nowej Soli nie było zbyt dużo.
Za to było dużo uśmiechu, radości i spontanicznej zabawy – jak to u Harcerzy.
Druhny Asia, Bogusia i Druh Tadeusz ugościli nas zacnie, i mieliśmy zaszczyt zagrać na finał obchodów święta tego Hufca.
Pozostaje życzyć Harcerzom kolejnych twórczych i radosnych lat istnienia:)!

12019774_1483320905305927_981107266497067959_n

12063689_1024399077604993_3618397344884857393_nWywiad z Michałem powstały po koncercie w Nowej Soli do odsłuchania w Harcerskim Radiu Kompas tutaj:
http://radio.zielonagora.zhp.pl/jak-wyglada-czas-moze-ma-juz-siedemdziesiat-lat/

Koncert w Opolu

Po kilku dużych i głośnych koncertach premierowych, a także pomiędzy dwoma dużymi koncertami na 70 leciach Hufców  Oława i Nowa Sól – Cisza zapragnęła ciszy… 🙂
A sposobność do takiego właśnie akustycznego i kameralnego koncertu nadarzyła się właściwie sama.
Na jednym z koncertów zabrakło naszej ostoi rytmu – perkusisty Mateusza, i  – korzystając z kameralności sali i koncertu w Opolu – postanowiliśmy powrócić na chwilę do zarania Ciszowego grania, czyli koncertu akustycznego, w kwintecie, opartego na nastrojowych balladach.
Dawno nie słyszeliśmy siebie samych bez towarzyszenia perkusji, a  i repertuar, który tego wieczora wybrzmiał należy do tych, które niezbyt często obecnie goszczą na naszych koncertach.
W rezultacie mieliśmy dużą frajdę z zagrania takiego właśnie kameralnego koncertu, a opolska Publiczność doskonale wczuła się w atmosferę balladowego, jesiennego spotkania w Młodzieżowym Domu Kultury w Opolu.
Zdjęcia autorstwa Violi Śmiątek
12027548_157201521292304_5103863246270488042_n

12027564_157201881292268_8260891378466027359_n

12036411_157202504625539_4201797232296231084_n

12036571_157203034625486_4284658848579818067_n

12042921_157202561292200_2963108157427691017_n

12049260_157202944625495_963962185433395610_n

12049403_157201837958939_7999874802901256688_n

12049515_157202917958831_502769961902056635_n

12063335_157201684625621_4792451764354166191_n

12063358_157202787958844_209833457621399842_n

P.S
Nasz gitarzysta Mariusz Skorupa tym razem w oskarowej roli w filmie „Ja i moja koszulka”

12043012_157202421292214_7929819613765081346_n

Koncert w Oławie

Na 70 lecie Hufca ZHP Oława zostaliśmy zaproszeni przez wyjątkową osobę.
Justyna Piotrowska , jedna z harcerek tego Hufca – to dziewczyna, której uśmiech i wiara przeniosły góry. Góry niemocy, niewiary i słabości służby zdrowia.
Dla ratowania Jej życia – tysiące Harcerzy i ludzi dobrego serca zrzeszyło się wokół idei bezinteresownej i żarliwej pomocy. My również dwukrotnie stanęliśmy ogniwem w tym łańcuchu serc, mając zaszczyt zagrać koncert – pierwszy dla Justyny, a kolejny dla wszystkich tych, którzy tę pomoc tak dzielnie i wytrwale dla Justyny nieśli.
Jakże niesamowitym przeżyciem więc było znów zobaczyć Justynę, pełną uśmiechu, zdrowia i szczęścia.
To prawdziwy chodzący dowód na istnienie dobrych Aniołów:)
Tak więc zupełnie już zdrowa druhna, wraz całym Hufcem Oława obchodziła 70 lecie powstania Harcerstwa w Oławie, którego częścią stał się nasz koncert:)

7

18

1536600_1162582413766080_8910312818931324053_n

11209425_1162580530432935_7195568247927964793_n

12042747_1162582630432725_5345208155117528376_n

12043043_1162582160432772_7734190924296164980_n

DSC_0155

DSC_0156

11045286_1162582430432745_3852516348116752083_n

Koncert w Łodzi

Akademicki Ośrodek Inicjatyw Artystycznych to już tradycyjne miejsce naszych łódzkich koncertów.
I tym razem więc na premierę naszego najnowszego krążka wybraliśmy gościnną i zawsze doskonale przygotowaną akustycznie i oświetleniowo salę AOIA.
Dla Ciszy Jak Ta wszystko co muzyczne rozpoczęło się w Kołobrzegu w 2003 roku.
Ale na poważnie, to Łódź, a właściwie łódzki festiwal Yapa w 2006 roku pozwolił nam uwierzyć, że to co tworzymy ma sens. Że jeszcze dla kogoś poza nami jest ważne.
Drugie miejsce na Yapie 2006, a następnie 3 główne nagrody w roku 2007 pchnęły naszą „łódź” na wody, po których od tego czasu płyniemy burzliwie, acz cały czas z rozwiniętymi żaglami.
Łódź tradycyjnie nas nie zawiodła. Było bardzo miło i mnóstwo dobrych słów popłynęło do nas.
Na stałe zostały na naszym pokładzie.
Dziękujemy 🙂

20150920_183048_Richtone(HDR)

20150920_183158_Richtone(HDR)

Koncert w Sandomierzu

Przepiękny Sandomierz odwiedziliśmy po raz pierwszy w Ciszowej historii!
To aż niesamowite, biorąc pod uwagę jak urokliwe to miasto.
Mówią, że góra się z górą nie zejdzie – za to Cisza z koncertem zawsze 😉
W końcu więc jednak nasze drżące cały czas przed premierowymi wykonaniami stopy stanęły na deskach domu kultury w Sandomierzu.
W niewielkim promieniu od tegoż – leży wiele miejscowości, w których mieliśmy już okazję grywać. Tak więc zgromadzona na koncercie Publiczność w dużej mierze stanowili Słuchacze i Przyjaciele Ciszy, których mieliśmy już okazję widzieć na naszych koncertach w Stalowej Woli, Tarnobrzegu, Nisku, Woli Rzeczyckiej czy nawet Lublinie:)
I tradycyjnie, nawet nie tyle dla tej niezwykle gościnnej części kraju, ale raczej dla Ciszowych Słuchaczy  – przyjęto nas w sposób przekochany 🙂
A po koncercie zanurzyliśmy się zespołowo w przeuroczej starówce sandomierskiej, korzystając z jeszcze ciepłych wrześniowych nocy…
Bajkowo było:)

_MG_7769a

12002259_960534380655364_8290597483278271842_n

12032093_960532127322256_6616674573790874695_n

12039701_960533433988792_2115728918596937120_n

Koncert w Toruniu

Ważne miasto na mapie naszych Ciszowych wędrówek. Ważne miejsce.
Przez ostatnie lata, w których nasza muzyka splotła się z wierszami toruńskiej poetki – Wiesławy Kwinto-Koczan, Toruń stał się dla naszej muzyki, jak i dla nas odrobinę drugim domem. Domem wielu piosenek do słów Wuki, które towarzyszyły nam niezmiennie, przez ostatnie dwa lata na ponad 200 koncertach.
A i sala, do której powróciliśmy po dwóch latach przerwy jest miejscem wyjątkowym.
Przepiękne wnętrza Dworu Artusa na toruńskim rynku zdają się wręcz oczekiwać na łagodne dźwięki i poetyckie treści.
I tym razem nie zawiodła nas toruńska i bydgoska zarazem Publiczność, która mimo odwiecznych niesnasek między największymi aglomeracjami Kujawsko-pomorskimi – stawiła się gremialnie na oficjalnej premierze naszej najnowszej płyty.
I w takim właśnie „wojewódzkim” składzie przyjęła naszą płytę i nas przemiło, gorąco i entuzjastycznie.
Miło było zobaczyć tak wiele znajomych buziek znanych nam z koncertów w Bydgoszczy, Nakle czy Toruniu właśnie.
Dzięki Wam – choć odrobinę mniej drżały nam nogi przy wykonywaniu po raz pierwszy premierowych, mocno niepewnych przyszłości utworów…
Dziękujemy Wam stokrotnie!

4666_b

4667_b

4672_b

4675_b

4687_b

4689_b

4690_b

P.S
Na okoliczność koncertu premierowego – nasz gitarzysta Mariusz Skorupa nie tylko schudł, ale także jakże wyładniał… 😀

20150918_174306_Richtone(HDR)

Koncert w Rumi

Ufff… do ostatniego momentu drżeliśmy o tę prapremierę naszego najnowszego krążka…
Z Kołobrzegu bowiem musieliśmy wyruszać najpóźniej o godz.14, tymczasem wg. strony do śledzenia przesyłek – paczka z głównymi bohaterkami nadchodzącego wieczoru zaginęła gdzieś wraz z kurierem pomiędzy Koszalinem a Kołobrzegiem – i nijak nie dało się ustalić ze znaną cokolwiek firmą kurierską jakichkolwiek szczegółów dotyczących terminu dostawy, ani tym bardziej numeru telefonu do kuriera.
W rezultacie płyty trafiły do nas na godzinę przed wyjazdem, więc rzuciliśmy się wszyscy do wysyłania przed wyruszeniem w trasę przesyłek do tych wszystkich z Was, którzy na zamówioną płytę już od dobrych kilku dni czekali…
Nerwówka była straszliwa, ale wspólnymi siłami jeszcze przed wyruszeniem w trasę – zarzuciliśmy pocztę w Kołobrzegu kartonami pełnymi Ciszowych dźwięków:)
A w samej Rumi zagraliśmy po raz pierwszy.
Koncert odbył się z inicjatywy przemiłych Gospodarzy Restauracji Tequila (http://www.tequila-rumia.pl/), Basi i Arkadiusza, którzy organizując koncert, goszcząc nas i dokładając wszelkich starań, żeby zarówno muzycy jak i Goście koncertu czuli się komfortowo udowodnili, że w murach, które na co dzień goszczą bankiety i wesela – mogą też rozbrzmiewać dźwięki i słowa poetyckie. Trzeba tylko mieć wrażliwe serducho:)
Tego Gospodarzom nie brakuje, a i mieszkańcom Rumi również, bo bilety skończyły się na dwa tygodnie przed koncertem.
Publiczność przyjęła nas przesympatycznie – padło mnóstwo miłych słów i podpisaliśmy po raz pierwszy wiele wiele płyt „Więcej Milczenia”
Trudno byłoby sobie wymarzyć lepsze narodziny dla tej płyty:)
Zdjęcia dzięki uprzejmości Aleksandry Kwidzińskiej
_MG_7745a

_MG_7759a

_MG_7803a

_MG_7781a

_MG_7803a

_MG_7817a

_MG_7820a

_MG_7834a

_MG_7880a

_MG_7882a

Koncert w Bielsku Białej

Po dwóch latach przerwy, podczas której nasze kroki w okolicach Bielska Białej kierowaliśmy do Schroniska na Szyndzielni – postanowiliśmy powrócić do przytulnej salki Salonu Sztuk Rozmaitych „Bazyliszek”, w rynku Bielska, żeby zaprezentować się także tym Bielszczanom, dla których wyprawa na Szyndzielnię byłaby logistyczną niemożliwością.
Co więcej – koncert ten zaplanowany na sierpień – odbył się dokładnie miesiąc później, w sierpniu bowiem tradycyjnie odmówił w drodze na koncert posłuszeństwa nasz Ciszowy stalowy rumak, i zmuszeni byliśmy drugi w historii zespołu koncert przełożyć.
Tym razem do Bielska przybyliśmy w 3 w sumie samochody, żeby zminimalizować ryzyko trudności 😀
Tradycyjnie dla naszych spotkań z Bielszczanami – było przemiło.
Publiczność przyjęła nas gorąco i napełniła Ciszowe serducha nadzieją w przededniu koncertów premierowych najnowszego krążka studyjnego CJT 🙂

Koncert na Gitarą i Grulem w Bacówce na Rycerzowej

Nasze koncerty na corocznym górskich spotkaniach muzycznych „Gitarą i Grulem” to już powoli zespołowa tradycja:)
Przepiękna bacówka, wyjątkowy klimat górskich spotkań, gościnność Cegły i ekipy z Bacówki od lat powodują, że w tym miejscu każdy czuje się jak u siebie w domu.
I tradycyjnie jak co roku trawy wokół chaty ugościły namioty spragnionych gór, muzyki i poezji Słuchaczy.

11229292_10207489791907415_4508972706276072056_n

12029101_990757990974621_675128646_n
Dźwięki gitar rozbrzmiewały przez całe trzy dni weekendu od godzin rannych do wczesnych godzin rannych:)